Nog een kleine maand en dan ben ik alweer thuis in het kikkerlandje waar nu sprake is van gladheid en sneeuw!
Aan de ene kant verlang ik enorm naar mijn eigen huis, mijn stadje, Palmbiertjes, bitterballen, mijn kat en bovenal mijn vrienden en familie. Aan de andere kant gaat alles hier nu zo voorspoedig dat ik zou willen blijven. Begin september is Falco, mijn vriend, naar Nairobi gekomen en gebleven. Dat maakt alles nog veel leuker. Nu creëren we samen mooie herinneringen.
Maar het verhaal is daarmee nog niet klaar. Falco kwam hier om samen met mij dit avontuur te beleven. Hij wilde zich ook graag nuttig maken en is begonnen met vrijwilligerswerk bij een weeshuis: schilderen en andere klusjes. Het één leidde tot het ander en om een lang verhaal kort te maken: hij heeft een baan aangeboden gekregen, vanaf januari 2011.
Hij zal voor een non-profit organisatie (AdvanceAid) een project gaan leiden waarbij eco-friendly kacheltjes om op te koken door Kenianen verkocht gaan worden. De kacheltjes die men nu gebruikt gebruiken veel hout & houtskool, geven veel rook en de kooktijd is lang. Die nieuwe kacheltjes winnen enorm op al deze fronten. Het allergrootste voordeel is wellicht het feit dat men nu gerust binnen kan koken en vervolgens de kinderen op bed leggen, zonder de gevaren van rookinhalatie en CO2. Ook de besparing op brandstof is een enorme winst voor de gemiddelde Keniaan. Na huur is dat uitgavenpost nr 2. Het mooie van dit project is dat het niet alleen die kacheltjes op de markt brengt, maar ook werk creëert voor Kenianen.
Ik ben ondertussen in gesprek met het hoofdkantoor van het Rode Kruis (IFRC) over wat er nu gaat gebeuren met mijn project. Ik ben nu met 4 à 5 national societies gestart met concrete verbeteringen op web communicatie en ik zou graag zien dat dit voortgezet wordt. Coaching en begeleiding gedurende dit proces zijn echt nodig.
De plannen verkeren nog op een onzeker nivo, maar wie weet keer ik ook weer terug naar Kenia. Er is hier nog zoveel te doen op webcommunicatie gebied.
Burundi Red Cross Society
Begin november ben ik 4 dagen op werkbezoek geweest bij mijn Rode Kruis collega's in Bujumbura, Burundi. Dit kleine landje ligt ingeklemd tussen Rwanda, Congo en Tanzania, aan het Tanganyika meer. Ook dit land was had weer een hele andere 'vibe' dan Kenia, Uganda of Rwanda. Net als Rwanda en Uganda kent Burundi een heftig verleden met conflicten. Pas sinds 2005 is het land weer stabiel. Je merkt dit ook wel. Op de luchthaven werd me dat meteen duidelijk door het aantal bewapende militairen dat daar rondliep. Mijn foto van het grappige luchthavencomplex moest ik dan ook resoluut wissen!
De internetverbinding in dit land is echt een uitdaging. In de stad is het aanwezig, daarbuiten nauwelijks. Ook niet via het mobiele netwerk. De verbinding op kantoor valt steeds weg en is tergend traag.
Mijn collega's werken dan ook niet veel met het web. Uitleggen waarom het web dan toch belangrijk is om aan webcommunicatie te doen, is dan best een uitdaging. In mijn leven is internet helemaal geïntegreerd in alles: boodschappen doen, avondje uit, bankieren en routebeschrijvingen printen etc. Hier gaat die vlieger niet op. Men kan rustig leven zonder internet.
Met mijn collega's heb ik gekeken naar allerlei websites, webtoepassingen en voorbeelden van goede en slechte webcommunicatie. Mijn voornaamste doel was hun horizon te verbreden en hun het belang van webcommunicatie voor hun organisatie in te laten zien. Dat is wel gelukt denk ik. Er wordt nu gewerkt aan een website voor hun national society en ik hoop hen te kunnen blijven begeleiden tijdens dit proces.
Na alle werkreizen en ontwikkelingen hier ben ik toe aan een weekje vakantie. Over enkele dagen vertrekken Falco en ik naar Zanzibar om daar te genieten van zon, zee en tropische stranden. Nog even wat vitamine Z tanken voordat we terugkeren in het Nederlandse winterweer!
Ik heb 2 werkreizen gemaakt naar Rwanda en Uganda. Daarnaast is het zalig weer en loopt mijn project goed!
Voor mijn gevoel heb ik echt gedaan waar ik voor kwam: met de National Societies werken aan hun webcommunicatie.
Mijn eerste werkreis bracht me naar Kigali, de hoofdstad van Rwanda. Mijn vorige blog heb ik geschreven op de dag dat ik daar aankwam. Om even kort te gaan: was ik nogal onder de indruk. De genocide van '94 staat mij nog vers in het geheugen. Ik wilde dan ook per sé een extra dagje in Kigali doorbrengen om het Memorial Center te bezoeken. Het is echt een heftige ervaring kan ik je vertellen. Zeker als je je wat verdiept in het hoe en waarom. Het ergste van alles is nog dat het geen op zichzelf staande gebeurtenis was.....is!
De gebeurtenissen staan in ieders geheugen gegrift door de enorme media aandacht. Net zoals 'Ethiopië' nog altijd staat voor hongersnood (1985, liveAid). Helaas zijn er vandaag de dag nog steeds hongersnoden zeer gewelddadige conflicten en natuurrampen die niet zo mediageniek zijn en zodoende aan de aandacht van het grote publiek ontsnappen.
Even terug naar Rwanda
Kigali is een hele andere stad dan Nairobi. Het is er schoon op straat, men rijdt rechts en de stad ligt uitgestrekt over enkele heuvels. Het deed in mijn ogen zelfs een beetje 'mediterraans' aan. Maar dat kan ook komen door taxi-brommertjes en de glooiende omgeving.
De samenwerking met mijn collega's in Rwanda was een feest! Ik heb 3 dagen met 6 collega's in een klein kantoortje niks anders gedaan dan webcommunicatie! We hebben gekeken naar webcommunicatie in het algemeen, wat maakt een website 'goed', hoe schrijf je voor het web, wat is Twitter, hoe bewerk je een plaatje voor het web en waarom?.. We hebben een facebook FanPage opgezet en een YouTube kanaal aangemaakt. Wellicht klinkt dit voor de internet fanatici onder jullie niet echt heel hoogstaand. Maar bedenk dan dat webcommunicatie hier nog in de kinderschoenen staat en het kennisniveau hier relatief laag is. Het aanmaken van een account in YouTube kan al een enorme uitdaging betekenen.
Wat ik vooral gedaan heb is met de collega's over het wel en wee van web communicatie, de voor- en nadelen, discussiëren. Ik merkte dat het tonen van wat voorbeelden, van zowel goede als slechte websites, de ogen opende en dat men Internet met andere ogen ging bekijken, met de ogen van een communicatie professional! En dat was nou precies mijn bedoeling. Men was zeer leergierig en we hebben heel intensief gewerkt. Na 3 dagen was ik totaal gesloopt, maar zeer voldaan!
Mijn werkbezoek aan het Uganda Red Cross was van eenzelfde strekking. Zij hebben al wel een website, maar die is erg aan verbetering toe. Ook het systeem waarmee ze de website onderhouden is zeer omslachtig om mee te werken. Uganda Red Cross echt op de digitale kaart zetten, vereist een nieuwe website, en verder meedoen op Facebook, wat meer met foto's werken en wellicht met YouTube. Al deze zaken zijn, net als in Rwanda, aan de orde geweest. Het waren wederom een paar intensieve dagen!
Nu ik weer in Nairobi ben, begeleid ik beide Rode Kruis verenigingen met de vervolgacties van mijn bezoekje: Uganda krijgt een nieuwe website en die van Rwanda wordt flink opgepoetst! Wellicht ga ik ook nog naar Burundi de komende maand.
World of Difference 2010
Voor 5 enthousiaste nieuwe winnaars is het World of Difference avontuur begonnen. Na enkele weken stemmen vergaren via Hyves en de sollicitatieronde, werden op 7 oktober de winnaars bekend gemaakt. Het bracht veel herinneringen terug. Wat er door je heen gaat op het moment dat je hoort dat je geselecteerd bent is niet te beschrijven.
Maar wat er nu vooral door me heen gaat is dat de tijd echt voorbij vliegt! Nog maar 2 maanden en dan zit mijn 'jaar van verschil' er alweer op. Net nu eindelijk de zaken lekker beginnen te lopen en ik echt wat concrete resultaten aan het boeken ben. Zo richting het einde begin ik al met het overdenken van alles.
Wat ik het afgelopen jaar heb geleerd van ontwikkelingswerk is dat de duurzaamheid altijd een uitdaging is. Iets structureel opzetten en voortzetten is lastig als je afhankelijk bent van donaties en subsidies, die steeds weer opnieuw moeten worden verkregen. Door de onzekerheid krijgen de meeste werknemers bij humanitaire organisaties geen vaste aanstelling, maar tijdelijke contracten. Het gevolg hiervan is dat het verloop van personeel (lees kennis en kunde) relatief groot is.
Mijn grootste zorg op dit moment is dan ook het voortzetten van mijn project, op wat voor manier dan ook. Wat ik geleerd heb van mijn bezoekjes aan mijn collega's in Uganda en Rwanda is wel dat er nog een kennisachterstand is op het gebied van webcommunicatie.
Mijn resterende tijd in Kenia zal ik besteden aan nazorg voor Rwanda en Uganda, en aan het binnen het Rode Kruis bespreken hoe we structureel ondersteuning kunnen bieden aan National Societies op het gebied van webcommunicatie.
Maar bovenal ga ik deze laatste weken hier flink genieten van de mensen, het land, de natuur en het heerlijke zomerweer!
Het is alweer eind september en het weer is omgeslagen in Kenia. Je merkt dat de zomer eraan komt.
Casper van Vodafone is inmiddels weer vertrokken. Mijn vriend is begin september naar Kenia gekomen om mij te vergezellen tot het einde van het jaar. Hij gaat onder andere aan de slag bij een weeshuis. Het is heerlijk om dit avontuur met hem te kunnen delen.
Begin september vertrok ik samen met een collega naar Johannesburg (Zuid Afrika). We hebben een 3daags seminar bijgewoond. Tijdens deze dagen hebben we met collega's uit heel Afrika een nieuwe strategische manier van werken besproken. Het was met name interessant om dieper in te gaan op de rol van communicatie -in de breedste zin van het woord- bij een wereldwijde organisatie als het Rode Kruis. Het is uitermate belangrijk om transparantie te bieden aan de donoren. Door middel van rapportages kunnen we laten zien hoe bepaalde projecten menselijk lijden verlicht of voorkomt. Maar waar houdt rapporteren op en begint communicatie? En hoe kun je deze beiden strategisch inzetten om druk uit te oefenen op de besluitvorming op hoog politiek nivo.
Ik vond het persoonlijk ook erg inspirerend om te praten met oude rotten in het vak. Mensen die al 20, 30 jaar bij het Rode Kruis werken, in welke hoedanigheid dan ook. De een heeft gewerkt in Azie tijdens de Tsunami operatie, weer een ander bij grote hongersnood operaties, weer een ander bij reddingsoperaties bij overstromingen, etc. Ik heb erg veel respect voor ze.
Tijdens de 3 dagen realiseerde ik me nogmaals dat het Rode Kruis een organisatie is die echt over de hele wereld werkt. Wat komt er een hoop kijken bij het runnen van zo'n internationale mega-organisatie, inclusief de verschillende uitdagingen per regio, taalbarrieres en cultuurverschillen!
Terug in Nairobi was er weer flink werk aan de winkel. Het Rode Kruis brengt jaarlijks het World Disaster Report uit. In dit report wordt aandacht gevraagd voor een speciaal thema binnen humanitair werk. Dit jaar was het thema 'Focus on Urban Risk'. Zaken als - te - snelle verstedelijking en bevolkingsgroei, ondermaats lokaal bestuur, gebrekkige infrastructuur, ondermaatse gezondheidszorg en - in veel gevallen - toenemend geweld, maken dat bewoners van stedelijke gebieden extra kwetsbaar zijn voor rampen.
De presentatie van dit rapport werd in Nairobi gehouden. Nairobi kent nogal wat 'uitdagingen' op het gebied van urbanisatie. Een van de grootste Afrikaanse sloppenwijken, Kibera, bevindt zich immers in Nairobi en huist tussen de 600.000 en 1,2 miljoen mensen. Hemelsbreed woon ik er nog geen 2 kilometer vandaan.
Bij de organisatie van de lancering kwam nogal wat kijken. Naast de praktische zaken, moesten we samenwerken met onze collega's in Genève, Zuid-Afrika en van het Keniaanse Rode Kruis. Dingen die in Nederland zo van zelfsprekend zijn, zijn hier soms best een uitdaging. Internet en stroom vallen regelmatig uit. Da's niet handig tijdens conference calls!
Nu is evenementorganisatie altijd hectisch en vergt veel flexibiliteit, maar dit spande de kroon. Zo annuleerde de locatie een paar dagen van te voren onze ruimte. Het World Disaster Report (het boekje waar het allemaal om draaide) zou niet op tijd in Kenia aankomen. De uitgenodigde hoogwaardigheidsbekleders van de VN en ambassades hadden de uitnodigingen niet ontvangen. Tel daar bij op dat de lokale media alleen langskomen voor de persconferentie als je een lunch voor ze klaarzet.
Al met al is de lancering best goed verlopen en was van alle voorafgaande turbulentie weinig te merken. Zelfs de rapporten kwamen 2 uur voor aanvang aan op de locatie.
Het was een mooi kijkje in de keuken der Afrikaanse evenementorganisatie! Het daadwerkelijke rapport kan je op de website van de IFRC downloaden. O, en tijdens de lancering is een prachtig filmpje over de Urban Risks in Kibera vertoond, gemaakt door o.a. Kibera News Network. Bekijk het filmpje ook op YouTube!
Ondertussen werk ik met Uganda, Burundi en Rwanda aan een individueel plan om bij hen de webcommuncatie te verbeteren. De voorbereidingen gaan langzaam maar gestaag. Mailtje hier, belletje daar. In oktober zal ik in ieder geval naar Uganda en Rwanda afreizen om met hen en hun lokale web bureau een website de lucht in te krijgen, danwel de huidige website te verbeteren. Ondertussen werkt Tanzania ook aan een website. Als het even meezit zijn er straks als ik vertrek maar liefst 4 nieuwe websites online.
Maar, ik zal niet te hard roepen..want alles gaat natuurlijk nog steeds in African Time...
Ik schrijf dit verslag terwijl het land feest viert. Vandaag, vrijdag 27 augustus, is het 'Promulgation day' oftewel: de nieuwe grondwet wordt van kracht. Iedereen heeft een dag vrij gekregen en verzamelt zich in het Uhuru park downtown Nairobi. Daar zijn militaire parades, wordt er gedanst en zijn een heleboel Oost afrikaanse presidenten aanwezig. De president heeft zojuist de grondwet ondertekend en opnieuw de eed afgelegd. Ik bekijk dit alles op TV want na de aanslagen in Kampala is er een verhoogde terreurdreiging.
Het referendum over de grondwet op 5 augustus is vreedzaam verlopen. Met 70% is de grondwet overtuigend omarmt door de bevolking. Vandaag is dus de officiele ondertekening en gaat de grondwet in. De Kenianen zijn blij en vooral heel trots. Men ziet dit moment als een wedergeboorte, bijna net zo belangrijk als de onafhankelijkheid in 1963.
Men heeft er ruim 20 jaar over gedaan om tot een nieuwe grondwet te komen en het vervangt de grondwet uit de koloniale tijd. Het biedt hoop op betere tijden. Het gevaar bestaat natuurlijk wel dat de hoge verwachtingen niet (snel genoeg) waar gemaakt kunnen worden. De grondwet heeft namelijk nogal wat veranderingen in petto; politieke hervormingen, landeigenaarschap wordt aangepakt en abortus om medische redenen is toegestaan. Deze verandering kunnen niet van de een op de ander dag worden ingevoerd.
Maar ....vandaag viert Kenia feest!
Tijdens het referendum in Kenia was ik op vakantie in Nederland en Frankrijk. Ik heb genoten van 2 weken met mijn vriend, mijn familie en vrienden. Het is mooi om te zien hoe snel je weer terugstapt in het oude leventje waarin niks gewijzigd is. Terwijl voor mijn gevoel er heel veel is gebeurd, is alles nog altijd het vertrouwde oude. Fijn! Als ik in december terugkeer na dit fantastische jaar pak ik de oude draad in NL gewoon weer op.
Het was heerlijk om tot laat op een terrasje te zitten, Belgische biertjes te drinken en de veiligheid en vrijheid te ervaring die ik hier soms zo mis.
Mijn project
Ik werk momenteel direct samen met 3 National Societies en ik doe mijn best om concrete resultaten te bereiken. Het is lastig soms. Ik wil heel graag met mijn collega's in Burundi werken, maar de telefoonverbinding is daar zo slecht dat bellen al moeilijk gaat. Laat staan internetverbinding. Men heeft nog geen website en wil dit wel graag. Uganda heeft een website, maar daar valt veel aan te verbeteren. Met hen en hun webbureau maak ik nu conrete plannen. Rwanda had een website, maar die is nu offline. Hij moet wat opgepoetst worden en weer online gezet. Deze 3 landen zal ik bezoeken en trainen in schrijven voor het web en andere webverbeteringen.
Ik merk echt dat het kennisniveau op het gebied van websites nog vrij laag ligt, ook bij de lokale webbureaus. De gemiddelde website die ik hier zie heeft erg veel weg van de websites zoals wij die kenden midden jaren '90. Ook moet ik erg wennen aan de projectaanpak. Hier kun je gewoonweg niet uit de voeten met projectmanagement zoals ik gewend ben. Het is wel een avontuur om al die cultuurverschillen te ontdekken.
Naast mijn project maak ik mij ook nuttig op de afdeling als communicatie professional. Door het vertrek van collega's en de reorganisatie ben ik de meest seniore communicatie medewerker. Ik woon ik diverse management vergaderingen bij. Volgende week ga ik zelfs naar Johannesburg voor een regionale meeting.
Vodafone '2 weeks of difference'
Ondertussen is 'mijn Vodafoner' gearriveerd. Casper Mooyman, online marketeer bij Vodafone, is nu 2 weken bij mij op bezoek om een plan te schrijven hoe National Societies zich op Facebook het beste kunnen profileren zonder dat de kernwaarden van het Rode Kruis in het geding komen. Hij blogt zijn avonturen via 2weeksofdifference.text
Het is fijn om een vakgenoot op bezoek te hebben waarmee ik mijn plannen en dagelijkse bezigheden kan sparren. Ik kan heel veel vertellen over hoe het dagelijks leven en werken hier in elkaar steekt. Casper neemt dit allemaal mee in zijn advies. Een mooie aanvulling op mijn opdracht alhier.
World of Difference 2010
De nieuwe World of Difference 2010 comtetitie is begonnen. Vanaf deze week kan er gestemd worden en het gaat hard. Ik leef erg mee met de deelnemers en ontvang zo nu en dan een vraag van een (potentiele) deelnemer over hoe het is om dit te beleven.
Men wordt met de dag creatiever in het winnen van stemmen. Leuk om te zien hoe men hun vrienden enthousiast maakt en inzet. Het brengt goede herinneringen terug.
Met de start van dit nieuwe seizoen komt ook het einde van mijn avontuur in zicht. Nog maar 4 maanden. Ongelooflijk! Gelukkig komt mijn vriend de laatste maanden bij mij en zullen we ook een stukje africa samen beleven.
Het project vordert gestaag. Ik probeer nu met enkele National Societies (NS) een individueel plan te maken. De web-uitdagingen lopen per NS erg uiteen.
De één heeft wel een website, maar die is totaal niet gebruikvriendelijk en men kan er maar 1 ding op wijzigen. De ander heeft begeleiding nodig bij het afsluiten van een contract met een web bureau.
Weer een ander heeft wel ooit een website gehad, maar die is nu offline wegens het niet betalen van een rekening, en de eigenaar weet niet hoe nu verder te gaan om de website weer online te krijgen.
En men zit ook te springen om kennis, trainingen. Als ik de gemiddelde Oost-Afrikaanse website hier bekijk, ook van commerciele bedrijven, ben ik niet zo onder de indruk. Ze zijn niet interactief, niet aanlokkelijk, er zit duidelijk geen doordachte visie achter en ze maken zéker geen deel uit van de marketing mix. Er wordt totaal niet gedacht vanuit de filosofie dat je vanuit de bezoeker moet denken en zo je website moet opzetten. Als ik al een website vind van een lokale winkelketen, dan staan er vaak enorme lappen tekst met de bedrijfsvisie op, maar openingstijden en het exacte adres ho maar!
Het lijkt alsof men een website heeft omdat dat eigenlijk tegenwoordig wel hoort. De volledige potentie van een website lijkt men echter niet te zien.
Vandaar dat mijn werk zich vooral ook richt op het bewust maken van de mogelijkheden die web communicatie biedt. Hoe het kan bijdragen aan fondsenwerving en het informeren van de donoren over de precieze besteding van hun donaties.
Het is best een lastige klus. Vooral de wetenschap dat mijn project hier na 1 jaar stopt maakt het niet makkelijk. Ik probeer daarom vooral te zorgen dat de NS een goede werkrelatie opbouwt met enkele lokale partners. Dan heeft men in ieder geval support in de buurt.
Referendum
Ondertussen vliegt het jaar voorbij. Het is alweer juli. In Nederland is het de heerlijke tijd van festivalletjes, Belgische biertjes op een terrasje, lekker fietsen door de stad in je t-shirtje. Ik merk dat ik het soms wel erg mis. Met name de lange zomeravonden.
Hier in Kenia is het het hele jaar door steevast om 7 uur donker. En, als het donker is, is het niet veilig om over straat lopen en ben ik aangewezen op een taxi. Ik dan. De overgrote meerderheid moet natuurlijk toch lopen in het donker omdat een matatu of taxi te duur is. Het is moeilijk om je niet schuldig te voelen.
Ik besef me dit jaar steeds meer de waarde van veiligheid. Niet alleen het feit dat je in NL 's avonds nog lekker over straat kunt, maar neem nu bijvoorbeeld het Referendum dat er aan komt. Op 4 augustus stemmen de Kenianen over het voorstel van de nieuwe grondwet, waar de afgelopen 20 jaar naartoe gewerkt is. Er zijn grote campagnes gaande voor het groene YES kamp en voor het rode NO kamp.
Als de grondwet wordt aangenomen, dan betekent dat o.a. voor de rijke Kenianen (de groot grondbezitters) dat ze moeten inleveren. In de nieuwe grondwet wordt bepaald dat iemand maar een beperkte hoeveelheid grond in bezit mag hebben.
Menig politicus is rijk en bezit veel grond, dus eigenlijk komen die hervormingen hen niet zo goed uit. Maar zij zijn wél degenen die het land moeten vernieuwen en dus wel YES móéten stemmen. Deze contradictie levert het fenomeen Watermeloen op. Watermeloenen zijn politici die YES zeggen maar NO stemmen. Groen van buiten, rood van binnen.
De Parlementsverkiezingen van eind 2007 zijn geheel uit de hand gelopen in Kenia. Nog steeds zijn er mensen ontheemd. De angst zit er goed in.Met dit referendum is het best spannend. Blijft het rustig, of komen er weer rellen.
Om alle apsecten van de kwestie goed te bevatten zou je meer moeten weten over de samenleving en de historische achtergronden. Meer dan ik weet en zeker teveel om nu te beschrijven. Geloof me als ik zeg dat de spanning stijgt in dit land. De kranten staan er vol van. YES bijeenkomst loopt uit de hand, vervolgens iemand gepakt met bom-onderdelen onderweg naar een NO bijeenkomst, etc.. Iedereen houdt zijn adem in en hoopt op een vredig verloop. Naar de uitslag kan men slechts gissen. De 'watermeloen' wordt er van verdacht op het laatste moment zijn volgelingen op te roepen NO te stemmen. Vooralsnog durft niemand dan ook een voorspelling te doen over de uitkomst.
Het Keniaanse Rode Kruis bereidt zich voor op noodhulp en staat stand-by.
Stiekem houden ook wij allemaal onze adem in.
Ik heb het overigens goed gepland; ik ga de eerste 2 weken van augustus lekker naar de Nederlandse zomerzon!
Het Communicatie Forum ging van start op maandag 14 juni.
De dag ervoor arriveerden de Rode Kruis Rode Halvemaan communicatie-collega's uit de omringende landen Uganda, Rwanda, Burundi, Ethiopie, Somalie, Sudan, Kenia, Tanzania, Djibouti, Sychellen, Mauritius, Madagascar en de Comoren. Daarnaast waren er 2 collega's van het hoofdkantoor uit Geneve aanwezig, plus onze nieuwe communiatiemanager voor het continent Afrika. Al met al een grote groep; zeer kleurrijk en zeer gevarieerd gezelschap. Een aantal landen is Franstalig en alle presentaties en discussies werden door een team professionele vertalers van Frans naar Engels vertaald en vice versa.
Het evenement ging van start op maandagmorgen. We begonnen de morgen met een veiligheids-briefing. Laat nou net de dag ervoor, zondag - toen iedereen aankwam in Nairobi- een paar granaten zijn afgegaan downtown tijdens een bijeenkomst rondom het referendum. Het referendum betreft de nieuwe grondwet voor Kenia en vindt plaats op 4 augustus. Grote paniek en enkele doden waren het gevolg. Niet echt een hele fijne start voor onze bezoekers. Zeker niet toen op woensdag ineens groot alarm geslagen werd wegens een bommelding aan de andere kant van de stad. Gelukkig bleek het loos alarm en was het paniek om niks. Maar toch. Wij voelen ons verantwoordelijk voor onze gasten en dan neem je alle dreigingen serieus.
Terug naar het Forum. Maandag stond vooral in het teken van kennismaken en bijpraten. Ook hebben we de herziening van de organisatie.
Dinsdag was het tijd voor internet en met name Social Media! Het was een zeer interactieve, instensieve maar bovenal erg leuke dag. Voor velen ging er een nieuwe wereld open: social media tools zoals Twitter, Youtube en Facebook inzetten in je corporate communicatie is iets wat nog helemaal niet bekend was bij velen. Aangezien je hier tegenwordig niet meer omheen kunt was het dus belangrijk om iedereen te laten ervaren wat het is, wat je ermee kunt en wat de voor- en nadelen zijn.
Vooral de praktische kant werd heel erg gewaardeerd: aan de slag met een paar nep-accounts en bovendien zelf een filmpje maken en bewerken voor webpublicatie.
Vodafone heeft een medewerker geselecteerd die mij in het kader van hun World of Difference medewerkers programma twee weken komt ondersteunen. Casper Mooyman, online marketeer bij Vodafone, komt in september naar Kenia om voor het project een marketing plan voor het gebruik van FaceBook te schrijven. Dit nieuws werd met veel enthousiasme ontvangen.
De gesprekken en discussies die plaatsvonden gedurende de drie dagen waren zeer waardevol. Niet op z'n minst voor mij. Daar waar ik dacht vooral aan de slag te gaan met het opzetten van websites, blijkt het probleem meerendeel te liggen in de dagelijkse werkzaamheden rondom web communicatie en het feit dat webcommunicatie binnen de organisatie soms ondergewaardeerd is.
Niet elke voorzitter van een national society (= Rode Kruis en Rode Halvemaan verenigingen) geeft prioriteit (en dus tijd & geld) aan webcommunicatie. Dat is natuurlijk ook lastig. De prioriteit ligt bij de core business: humanitaire hulp. Door het gesprek aan te gaan en te beargumenteren hoe webcommunicatie indirect kan bijdragen aan deze hulpverlening, probeer ik voor de communicatie medewerkers te bereiken dat web communicatie meer prioriteit krijgt.
Tegenwoordig moeten humanitaire organisaties op een zeer directe en persoonlijke manier communiceren met hun donoren. Men wil zien wat er met het gedoneerde geld gebeurt, en terecht. Webcommunicatie maakt dit mogelijk, met als gevolg dat het bijdraagt aan fondsenwerving, en uiteindelijk dus aan meer humanitaire hulpverlening. Het bevorderen van online communicatie en community building is niet voor niets opgenomen als een van de speerpunten in het nieuwste strategische programma van De Rode Kruis en Rode Halvemaan vereniging wereldwijd.
Het meerendeel van de problemen waar de communicatie medewerkers tegenaan lopen, ligt in de werkrelatie met het door hen gecontracteerde web bureau. Deze bureaus geven geen training hoe een Content Management Systeem te gebruiken is en willen het liefst zelf de updates doen. Want dat is extra inkomsten. Maar, de meeste bureaus verzaken updates te plaatsen of service te verlenen. Door het gebrek aan kennisoverdracht door de web bureaus aan de communicatie medewerkers, hun klant dus, wisten veel van de collega's niet dat je ook zelf je website kunt updaten en wat de mogelijkheden zoal kunnen zijn voor het aanpassen van je website. Door het gebrek aan kennis zijn de contracten soms niet in het voordeel van de Rode Kruis Rode Halvemaan-verenigingen afgesloten. Zo blijkt een web bureau vaak zichzelf toch de eigenaar van een domein te hebben gemaakt. Wil de vereniging dan overstappen naar een ander bureau, dan zijn ze hun website èn domein kwijt.
Het feit dat je zelf een foto-slideshow kunt maken op je computer was ook bij menigeen onbekend. Deze praktische training viel in zeer goede aarde. Ik verwacht binnenkort dan ook veel updates met beeldmateriaal op de verschillende websites.
Naast werkgerlateerde discussies was er tijdens de pauze ook tijd voor wat meer gezelligheid en informele gesprekken. Ik vergeet soms wel eens hoe vrij en 'rijk' we zijn in Nederland en dan neem je dingen voor lief. Sommige onderwerpen waren een echte reality check voor mij! Denk bijvoorbeeld eens aan een land als Somalië. De communicatie medewerker heeft daar te maken met het feit dat internet -in sommige gebieden- iets is wat je niet in het openbaar kunt gebruiken. Het moet stiekum. Of een meer voor de hand liggend probleem: zeer regelmatige stroomuitval en erg slechte internet verbinding.
Hoe verder?
De communicatie medewerkers gaan met al hun opgedane kennis terug en worden door ons aangemoedig de dialoog met collega's en bestuurders aan te gaan. De komende maanden zal ik op een hele directe manier met hen gaan samenwerken:
- verbeteren van het contract met hun web bureau
- kennisdelen: informatie over internet en gerelateerde zaken
- praktische trainingen verzorgen
Tegelijkertijd ga ik werken aan meer begrip en prioriteit voor webcommunicatie op bestuursniveau.
Fifa World Cup 2010
Op 11 juni is een continentaal feest losgebarsten: de Fifa World Cup 2010! In Zuid Afrika is het een gigantisch feest zoals we allemaal kunnen zien op tv. Maar de Kenianen doen er niet voor onder. Heel Afrika is trots dat de World Cup voor het eerst op Afrikaanse bodem wordt gespeeld. De dagelijkse gesprekjes met taxi chauffeurs en collega's gaat over niks anders: voetbal. Het is heerlijk om zoveel passie te zien en te voelen. En natuurlijk niet te vergeten het geluid van die vervelende Vuvuzela's. De meeste wedstrijden bekijk ik in een cafe en als een Afrikaans team speelt swingt het de pan uit! Ik duim voor een finale tussen Ghana - Nederland!
Het is eind mei! Dat betekent dat ik alweer 5 maanden op weg ben in dit World of Difference avontuur. Wat vliegt de tijd!
Mijn project
In tegenstelling tot de het verslag van april kan ik nu melden dat mijn project toch echt voortgang boekt. Het jaarlijkse Communicatie Forum is nog wat verschoven naar half juni. Maar, de uitnodigingen zijn de deur uit, het programma is rond en we zijn druk met alle praktische voorbereidingen.
Een van de belangrijkste doelen van het Forum is dat ik één op één kennis kan maken met de communciatiemedewerkers van de 14 National Societies (= Rode Kruis en Rode Halvemaan verenigingen). In Oost-Afrika moet je werkrelaties cultiveren. Je kunt niet een willekeurig persoon van een bedrijf opbellen en een voorstel voor het een of ander doen. Geïntroduceerd worden via iemand is de methode. En dan zijn er een aantal ontmoetingen nodig voordat je echt 'down to business' kunt gaan. Kortom, een persoonlijke ontmoeting is dé (noodzakelijke) springplank voor verder samenwerking.
Tijdens deze voorbereidingen leer ik weer een heleboel over (Oost-) Afrika, de mensen en hoe dingen gaan zoals ze gaan. Ik deel mijn kamer op kantoor met (Andrei, van Romeense origine, getrouwd met een Zweedse en gedetacheerd vanuit het Zweedse Rode Kruis) en de communicatie assistent (Anne, Keniaanse meid van begin 20). We zijn met z'n drieën een gezellige culturele mix en dat is grond voor goeie gesprekken over culturele verschillen tussen Afrika en (Oost) Europa.
Een mooi voorbeeld hiervan is wat de deelnemers gaan doen met de kennis die men tijdens het Forum opdoet. Wij zien het liefste dat men dit deelt met collega's en er mee aan de slag gaat. Toch zijn er een aantal culturele zaken die maken dat dit niet 1,2,3 gebeurt. Binnen een organisatie of bedrijf is hierarchie een zeer gewaardeerd goed. Gefundeerde kritiek, eigen initiatief, persoonlijke groei..al die zaken die wij in Nederland normaal vinden, zijn hier lang niet zo gebruikelijk. Iemand die het geluk heeft gehad om het Forum bij te wonen, kan niet zondermeer de kennis delen met iedereen. En soms wil men dat ook niet. Want immers, met die kennis heeft hij een voorsprong op de rest en dat laat niemand zich afpakken.
Dingen gaan nou eenmaal anders hier. En dat is nou net de uitdaging.
Verkiezingen in Sudan, Burundi en Ethiopië
Afgelopen maand vonden er verkiezingen plaats in Sudan, Burundi en Ethiopië. Het Rode Kruis werkt in de aanloop naar de verkiezingen met name aan 'preparedness'. Dit houdt in dat de National Societies in de betreffende landen geholpen worden met alles in gereedheid te brengen mochten er onlusten uitbreken.
De medewerkers ter plekke worden extra getraind, de veiligheid wordt continu gemontord en noodmaatregelen staan stand-by.
Mijn collega's zijn er druk mee en het is zeer leerzaam om te zien wat er eigenlijk komt kijken bij zo'n operatie.
Albino's lopen nog steeds groot gevaar
In de maand mei heeft mijn collega een bezoek gebracht aan Tanzania om de situatie rondom albino's in kaart te brengen. Albino's in Oost Afrika zijn hun leven niet veilig. Ze worden uit hun huizen geroofd, vermoord en hun lichaamsdelen worden voor grof geld verkocht aan medicijnmannen. De magische middeltjes die de medijnmannen maken van albino-lichaamsdelen zouden geluk brengen. Met de verkiezingen voor de deur neemt de vraag naar geluksmiddeltjes toe en daarmee de vraag naar albino-lichaamsdelen.
Mijn collega heeft een indrukwekkend verslag geschreven. Toen zij ter plekke was vond er nog een moord plaats; een vierjarig jongetje is 's nachts uit zijn huis geroofd. Op deze website kun je de verhalen van mijn collega lezen.
Het Rode Kruis pleit voor de rechten van albino's in Afrika en steunt een school met bewaking. Hier kunnen albino's veilig verblijven en leren.
Regenseizoen zorgt voor overstromingen in Oost Afrika
Het seizoen van de Long Rains is gestart. Tot en met juli hebben we veel regen en daalt de temperatuur. Nairobi ligt op zo'n 1600 meter hoogte en het zal de komende maanden best frisjes zijn.
De regenbuien zijn heftig en slaan her en der gaten in het wegdek. Veel mensen in Nairobi lopen naar werk. Een ritje met een Matatu (mini busje) kost al gauw 50ct en dat is voor een grote groep te duur. Rond 5 uur 's middag zie je dan ook drommen mensen langs de wegen, over de vaak onverharde berm lopen. Met al die regen kun je je natuurlijk voorstellen dat dit een modderig geheel wordt. En toch loopt iedereen met een vaste tred, nette schoenen en werkkleding door de regen. Kenianen nemen de regen zoals 't komt. Niks geen gemopper.
De heftige regens zorgen ook voor een ander probleem in de regio: overstromingen.
In Kenia, Uganda en Tanzania zijn al verschillende gebouwen en mensen in de modderstroom verdwenen. Het Rode Kruis voert op diverse locaties noodhulpoperaties uit.
Naast de directe hulp die hiervoor nodig is, zal er ook op de langere termijn hulp geboden moeten worden. Immers, hele akkers zijn weggevaagd en de oogst is verloren.
Het is alweer mei en dus voorjaar in Nederland; dartelende lammetjes in de wei, terrasjes en ook koninginnedag is alweer achter de rug! Dankzij internet en skype mis ik niks. Alhoewel, da's niet helemaal waar. Ik mis mijn vriend. 1 heel jaar zonder elkaar is lang, erg lang. Vandaar dat we dit jaar gaan overbruggen door wat heen en weer te vliegen. De IJslandse aswolk maakte het even erg spannend, maar de laatste week van april en de eerste van mei was hij hier en zijn we samen 2 weken op reis gegaan door Kenia. Deze reis was uiteraard weer fantastisch. Ondanks het regenseizoen hebben we genoten van de 'game drives', de prachtige natuur, de kust en het relaxte tempo.
Swahililes
In april ben ik gestart met Shwaililes. Samen met mijn Amerikaanse vriend Jon, zit ik een keer per week in een koffietentje met Oloo, onze leraar. Swahili is een leuke, maar soms best ingewikkelde taal. De uitspraak valt mee en met een beetje inspanning kun je al snel 2 - 3 zinnen produceren. Tijdens de vakantie heb ik veel kunnen oefenen en gezien hoe snel je contact legt als je een beetje je best doet. Men is in de kuststreek gewend aan toeristen en je wordt dan ook steevast begroet met "Jambo!". Maar, een beetje Keniaan zegt nooit "jambo". Dat is nou typisch iets voor toeristen. Zo goed en zo kwaad als het ging antwoordde ik met 3 woorden Swahili. De reacties waren zo leuk! Een grote grijns en een vrolijk Swahili antwoord terug.
Mijn project
De maand april was een rustige maand. Het is hier als in elk ander bedrijf: soms staan de dingen stil ondanks alle goede intenties! Binnen de organisatie (Federatie van Rode Kruis en Rode Halvemaan verenigingen) wordt momenteel gereorganiseerd. Voorheen was Afrika in 3 zones verdeeld, met elk een Zone-kantoor. Nu is er 1 Zone-kantoor, gevestigd in Zuid Afrika. Nairobi en Dakar zijn nu regiokantoren geworden. In de praktijk betekent dit dat het kantoor hier krimpt en bepaalde taken niet langer vanuit Nairobi worden gecoordineerd. Zoals elke reorganisatie zorgt dit voor wat onrust. Mensen vertrekken, danwel naar het kantoor in Zuid Afrika, danwel elders. Er komen enkele nieuwe mensen terug. Dit alles heeft helaas ook invloed op mijn project, wegens wat onzekere zaken moesten we een stap op de plaats maken. Ik ben ondertussen verder gegaan met contacten leggen met internet-partners in de regio en het afrdonden van workshops en presentaties voor het Communicatie Forum eind mei. Ik ben er helemaal klaar voor!
Eerstehulp training
Ik zal eerlijk zijn. Ik wist nog niet zo heel veel van het Rode Kruis af, voordat ik aan mijn World of Difference avontuur begon. Het Rode Kruis stond -destijds- voor mij vooral voor Eerste Hulp! Inmiddels ken ik de organisatie en weet ik dat er veel meer gebeurt bij het Rode Kruis dan dat. Maar, Eerste Hulp staat nog steeds hoog op de agenda. Alle medewerkers van mijn kantoor werden uitgenodigd een Eerste Hulp training te volgen. Altijd goed om die weggezakte kennis te verfrissen. De training werd verzorgd door het Keniaanse Rode Kruis, hoe kan het ook anders. Een week lang verzamelden we elke middag in de conferentiezaal. Naast de nodige theorie werd er ook in de praktijk geoefend. Uiteraard leverde dit grappige momenten op. Het is belangrijk om hier in Kenia een Eerste Hulp diploma te hebben. Zo niet, dan is het verlenen van Eerste Hulp niet altijd verstandig. Men zou je kunnen betichten van het verergeren van de kwaal, ookal is dat niet terecht. Een diploma geeft je (soort van) rugdekking.
8 mei: jaarlijkse Rode Kruis dag
De dag na terugkeer van vakantie was 8 mei. Dit is de jaarlijkse Rode Kruis dag. Het Keniaanse Rode kruis had een dag vol activiteiten georganiseerd. Zowel hier als in hun regionale kantoren verspreid in het land. Ik bezocht hun activiteit downtown Nairobi. Op het terrein van de markt was een stand ingericht. De hele dag door waren er uiteenlopende activiteiten die begeleid werden door talloze jonge en vooral enthousiaste vrijwilligers. Ik heb uitgebreid met een van hen gesproken. Hij, Joseph, vertelde mij over het werk als vrijwilliger voor het Keniaanse Rode Kruis. Hoe hij met zijn team scholen bezoekt en peer-to-peer lesgeeft over onderwerpen als HIV/AIDS, Fire Safety en het geven van bloed. In de stand kon men bloed geven en dat werd dan ook volop gedaan. Verder werd er door schoolkinderen gedanst en gezongen over thema's als hygiene, het belang van handen wassen en respect voor elkaar.
De komende maand
De maand mei is al begonnen. Ik kijk erg uit naar deze maand, aangezien we van 24 - 26 mei het jaarlijkse Communication Forum houden. Dit is de jaarlijkse bijeenkomst van alle communicatiemedewerkers van de Oost Afrikaanse Rode Kruis en Rode Halvemaan verenigingen. Dit jaar staat alles in het teken van webcommunicatie. Ik kan niet wachten om na dit startsein daadwerkelijk met een aantal Rode Kruis verenigingen stappen te zetten
De afgelopen maand van mijn avontuur in Nairobi stond in het teken van internet, Social Media en communicatie! Nairobi is een echte verzamelplek in Oost Afrika. Hier wonen zitten veel hoofdkantoren van multinationals, wonen veel expats en de luchthaven van Nairobi is de doorvoerhaven voor Oost Afrika. Ook op het gebied van ICT en het web is Nairobi 'booming'! Er gebeurt hier echt heel veel op webgebied. Zo, lees ik zojuist dat de eerste echt Keniaanse internetviral een feit is! Met name door de komst van draadloos internet worden enorme sprongen gemaakt en de toekomst voor webcommunicatie ziet er zonnig uit.
1%club
Ik kreeg begin maart, via diverse twitterberichtjes uit Nederland, de tip dat er een bijeenkomst was van de1procentclub hier in Nairobi. "1%CLUB is dé internationale marktplaats die slimme ontwikkelingsprojecten koppelt aan mensen, geld en kennis." Tijdens de meeting was er vooral veel aandacht voor projecten waarbij internet technologie ingezet wordt in Kenia en andere Oost Afrikaanse landen. Er werden een aantal prachtige initiatieven gepresenteerd: internettoepassingen op het gebied van social media (facebook, twitter en youtube), crowd sourcing crisis information, information mapping, etc. Het was erg leuk en enthousiasmerend om hier zoveel gelijkgestemden te ontmoeten. Ik heb nieuwe contacten gelegd en met een aantal zit er zeker een vervolg in.
Ushahidi
Een van die contacten is een partij Ushahidi genaamd. Deze partij was de eerste die door middel van diverse Social Media, tijdens de aardbeving in Chili informatieuitwisseling verzorgde. Ushahidi heeft een platform ontwikkeld dat het mogelijk maakt om sms'jes, e-mails en twitterberichten te ontvangen en om te zetten in uniforme informatie en dit vervolgens op een geografische kaart weer te geven. Dat klinkt misschien wat abstract, maar kijk maar eens wat ze hebben gedaan in Chili toen de aardbeving plaatsvond: Net puts Kenya at centre of Chile rescue efforts (Engelstalig artikel op bbc.co.uk). In feite sturen mensen die in een rampgebied zitten hun informatie over de situatie via sms of twitter en wordt deze informatie geografisch inzichtelijk gemaakt. Deze informatie is direct beschikbaar voor bijvoorbeeld hulpverleners. Zo kan er sneller en accurater hulp geboden worden. Ushahidi - wat Swahili is voor getuigenis - is ontstaan tijdens de rellen die na de laatste verkiezingen (dec. 2007) door heel Kenia plaatsvonden. Bij Ushahidi werken - lees: programmeren! - webontwikkelaars vanuit Afrika, Europa en de USA. Ook weer zo'n mooi voordeel van de digitale wereld. Ushahidi is een voorbeeld van een toepassing van techniek en communicatie die echt een verschil maakt. Ik kan wel zeggen dat dit mij enorm inspireert. Of Ushahidi ook door het Rode Kruis gebruikt kan gaan worden gaan we hier nader onderzoeken.
Gastcollege
De communicatiemanager van het Keniaanse Rode Kruis geeft les op deze universiteit aan Bachelor-studenten (Journalistiek & Communicatie). Hij vroeg mij zijn studenten een gastcollege te geven over Social Media in Humanitarian Communications. Kortom, hoe kan een humanitaire organisatie, zoals het Rode Kruis, gebruik maken van Facebook, twitter, youtube in haar communicatie. Het was een geweldige ervaring. De studenten waren zeer leergierig en stelde goede vragen. We hebben samen via mijn account getwitterd. En tot groot plezier van ons allen kregen we gelijk een berichtje terug. Na afloop kwamen wat studenten naar mij toe of ik ze kon helpen bij het opzetten van Twitter. Jaarlijkse communicatiebijeenkomst Ik ben al een heel eind met de voorbereidingen voor de jaarlijkse communicatiemeeting. Dit is de bijeenkomst voor de communicatiemedewerkers van de 14 Rode Kruis verenigingen in de regio Oost Afrika. Dit jaar staan de 3 dagen in het teken staan van webcommunicatie. Ik heb de gelegenheid om met hen te kijken naar hun mogelijkheden om aan te haken bij mijn project en hen te begeleiden met het opzetten van webcommunicatie in de breedste zin van het woord. Naast basisdocumentatie over alles wat er bij webcommunicatie komt kijken, maak ik nu vooral wat handige handleidingen. Over bijvoorbeeld het opzetten van een Twitter account, of hoe je MovieMaker gebruikt voor het maken van eenvoudige filmpjes. Het maken van deze zaken is niet voldoende. Het gaat er vooral om dat ik de medewerkers van de betreffende Rode Kruis vereniging begeleid en kennis en kunde biedt. Immers, een website maken kan je ook vanuit Nederland doen. Het gaat er juist om capaciteit op te bouwen binnen de vereniging zelf, zodat ze na mijn vertrek zelfstandig hun website kunnen beheren en dit doen vanuit een communicatiestrategie. Ik kijk erg uit naar de samenwerking met de Rode Kruis verenigingen.
Zeker nu mijn eerste Swahili-les gepland staat gaat dat vast helemaal goedkomen!
Het voelt soms alsof ik hier al een lange tijd ben. Zo beginnen dingen best 'gewoon' te voelen. Het nemen van taxi's; alsof ik nooit anders gedaan heb. De producten in de supermarkt; ik weet nu zo'n beetje welke producten mijn favoriet zijn en sta niet langer uren labeltjes te lezen. Ook begin ik de straten te kennen weet mijn weg in mijn gedeelte van de stad. Ik ben gewend aan het uitvallen van de stroom (soms) en het gebrek aan een fijne straal warm water in de douche. Het went en ik vind manieren om met deze uitdagingen om te gaan.
De Kenianen zijn warme, vriendelijke en vooral vrolijke mensen. Wat me het meest opvalt is de humor. De kans op een grapje laat men nooit onbenut. Zo was ik afgelopen weekend mee op een safaristrip met 8 anderen, allen Keniaans. We hebben erg veel plezier gehad en veel gelachen. Een safari geeft toch wel het ultieme Afrika-gevoel. Op kantoor mag ik graag een kletspraatje maken met mijn kamergenoot Anne, een Keniaanse jonge meid van begin twintig. Ze vertelt me dan van alles over wat haar bezig houdt en over muziek en haar hobbies. Ook met de andere collega's heb ik mooie gesprekken over Kenia; waarom dingen zijn zoals ze zijn hier, de geschiedenis van dit land en wat de toekomst wellicht in petto heeft.
En toch ontdek ik elke dag wel wat nieuws over Kenia, de gewoontes, de mensen en het alledaagse leven. Zo zat ik laatst een weekendkrant te lezen en ineens viel mijn oog op de contactadvertenties. Bijna elke advertentie heeft een melding van de HIV-status van de persoon in kwestie: 'Woman, 25 yrs, HIV+, seeks serious relationship with man of same status...'
Wat me ook nog elke dag opvalt is de inefficiëntie in sommige zaken. De bediening aan de bar bijvoorbeeld. Dan bemoeien 3 personen zich met 1 bestelling, terwijl er rijendik mensen staan te wachten. Of neem de verkeersopstoppingen hier. Die ontstaan mede omdat iedereen gewoon de tegelijk een kruising oversteekt en klem komt te staan, terwijl een matatu er dan weer tussendoor probeert te dringen, over de stoep of aan de verkeerde weghelft. Het houdt mij een spiegel voor en elke dag realiseer ik me dat wij in Nederland onze zaakjes wel heel goed geregeld hebben en ik dat maar al te vaak voor lief neem.
Naast mijn project probeer ik ook een sociaal leven op te bouwen hier. Er is heel erg veel te doen in Nairobi. Je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt er wel les in krijgen; buikdansen, salsa, koken. Ik heb leuke mensen ontmoet om dingen mee te ondernemen. Zo ben ik naar een rugby wedstrijd geweest, heb ik ultimate frisbee gespeeld, ga ik regelmatig uit eten, pak ik een film of theatervoorstelling of drink ik een vrijdagmiddagborrel .....kortom, ik vermaak me wel.
Mijn project 'Bridging the Digital Divide' komt langzaam maar zeker van de grond. De eerste tijd stond in het teken van deskresearch: inventariseren wat er zoal is, brainstormen over de algehele aanpak, lijstjes maken, praten met collega's van verschillende afdelingen (IT, Oganisational Development, Communicatie) en met mijn collega's in Geneve. De aanpak van mijn project is vastgesteld en ik werk nu toe naar de eerste mijlpaal: een bijeenkomst voor alle communicatiemedewerkers van de 14 Nationale Societies uit Oost-Afrika. Dit jaarlijkse evenement zal half april plaatsvinden en ik zie het als de kick-off voor mijn samenwerking met de National Societies. Ik zal met elk van hen om tafel gaan en hun individuele wensen en aanpak bespreken. De situatie per National Society kan namelijk erg verschillen en daarmee de aanpak voor het opzetten van een website ook. Ondertussen help ik het Keniaanse Rode Kruis met het verbeteren van hun website en het maken van goede afspraken met hun webbureau. Een websiteproject is vaak nog geheel nieuw voor organisaties en daarmee worden ze geheel afhankelijk van een webbureau. Dit wordt dus een grote uitdaging!
Mijn meest uitdagende en spannendste jaar allertijden is begonnen! Na een spannende stemronde op Hyves, de World of Difference finaledag en de daarop volgende voorbereidingen ben ik nu dan echt in Nairobi.
De vlucht naar Nairobi ging voorspoedig. Er stond een chauffeur van het Rode Kruis voor me klaar om mij naar een hotel te brengen. Daar ben ik de eerste 3 nachten gebleven. Inmiddels woon ik in een fijn appartement met een heerlijk zonnig balkon. Ik heb in mijn appartement alles wat ik nodig heb; warm water, een keuken, wasmachine, tv. Dat is erg luxe, als je bedenkt dat op nog geen 2 kilometer afstand een van de grootste sloppenwijken van Afrika ligt.
De dag na aankomst ging ik naar het kantoor van het Rode Kruis. Ik heb een werkplek op de afdeling Communicatie. Na de voorstelronde was het alweer tijd voor de dagelijkse coffeebreak. Alle collega's treffen elkaar buiten in de zon. Een gezellige gelegenheid om bij te kletsen. Nairobi is de centrale plek in Oost Afrika waar veel internationale bedrijven en organisaties gevestigd zijn. De buitenlandse gemeenschap is dan ook groot. Op kantoor heb ik naast Keniaanse collega's, ook collega's uit Zuid-Korea, Zweden, Duitsland, USA, Somalie, Noorwegen, Finland en Nederland.
In de korte tijd dat ik hier nog maar ben, heb ik al aardig wat geleerd over de cultuur en gewoonten in Kenia. Zo is het rookverbod hier ingevoerd, maar dan anders. Je mag binnen roken, maar buiten - op straat - niet. Ook is het verboden om je neus te snuiten op straat. Dat zou niet hygienisch zijn. Ondertussen rijden er wel verdacht veel stinkende auto's langs.
Nairobi is helaas geen veilige stad. Ik moet mij aan strikte veiligheidsvoorschriften houden. Zo loop ik overdag hooguit 200 meter over straat en neem ik voor alles een taxi, met de ramen en deuren op slot. Na zonsondergang rijdt iedereen hier door rood, want stilstaan is vragen om problemen. Mijn appartement is voorzien van diverse veiligheidsmaatregelen, zoals een bewaker voor het complex, stalen hek voor mijn deur en een noodknop om beveiliging op te roepen. Dagelijks krijgt iedereen op kantoor een update van de veiligheidssituatie in Kenia en omringende landen. Vorige week waren er rellen in Nairobi en sindsdien is de dreiging voor een aanslag iets verhoogd. Bepaalde locaties, zoals een bekend restaurant en een markt, zijn voorlopig bestempeld als 'no go areas' omdat daar veel westerlingen komen.
Ondertussen ben ik echt van start gegaan met mijn websiteproject Bridging the Digital Divide. Ik inventariseer bestaande websites, lees beleidsdocumenten, onderzoek de infrastructuur en spreek met mijn collega's over de aanpak en vervolgstappen.
