Mijn World of Difference jaar is helaas alweer voorbij
December stond vooral in het teken van afronden, vergaderen, training geven en overdragen. Het einde van mijn World of Difference jaar kwam in zicht, dus moest er nog veel gebeuren. Mijn nieuwe collega stelde voor nog zoveel mogelijk af te maken, hieronder viel o.a. een online fotobank, bedrijfsprofielen voor fondsenwerving, communicatietraining geven, filmpjes maken en natuurlijk alle foto's van afgelopen jaar bewerken en voorzien van een omschrijving. Een mega klus om alle gemaakte foto's te verwerken. Uiteindelijk ben ik er maar gewoon aan begonnen. Deze klus heb ik trouwens net voor oud en nieuw afgerond.
Verder was er helaas geen ruimte meer om te reizen in december. Er was namelijk bezoek van het hoofdkantoor in Toronto, maar helaas mocht ik nergens meer heen. Dus ik heb de maand december op kantoor doorgebracht. Wel heb ik nog een kerstborrel van Total Body Training mogen bijwonen. Zij hebben gedurende 2010 heel veel geld voor Right To Play ingezameld, dus het was erg gezellig om hun nog even te zien voor ik weer naar Nederland vertrok.
December stond ook in het teken van afscheid nemen. En achteraf toch wel voor veel afscheid nemen. Sowieso van mijn buurt en de mensen dichtbij mijn appartement. Ook moest ik natuurlijk afscheid nemen van Thailand en van mijn collega's. De laatste week op kantoor was dat toch even moeilijk. Je weet namelijk niet wat erna komt. Ik wist alleen dat ik weer terug moest naar Nederland en dat mijn contract bij Right To Play zou stoppen. Dus heb ik me de laatste maanden ook al flink op de arbeidsmarkt gestort. Helaas met wisselende resultaten. De Nederlandse werkgevers staan nog niet meteen te popelen om een sollicitatiegesprek via Skype te regelen.
Terug naar mijn laatste weken op kantoor. Ik heb mijn nieuwe collega, Michael wegwijs gemaakt in de wereld van de communicatie in Bangkok en omgeving. Zo zijn we naar het PR bureau geweest, zij werken gratis voor Right To Play en helpen waar nodig. Zo verspreiden zij al onze persberichten en volgen deze ook op. Dus de hele map met knipsels van het hele jaar heb ik hem ook gegeven. En ik moet toegeven dat we redelijk vaak ik de media zijn verschenen. Dit was een van mijn doelen voor Right To Play. Verder heb ik nog een communicatietraining gegeven aan collega's uit het veld. Erg leuk om te doen en ze hebben er veel van opgestoken. Zo heb ik er een interactieve training van gemaakt, waarbij ze zelf de nodige opdrachten moesten uitvoeren. Zo leer je het meest en dat is ook de manier zoals Right To Play werkt. Ik heb ze onder andere geleerd hoe ze betere foto's kunnen maken en bewerken, filmpjes kunnen maken en verwerken en hoe ze bijvoorbeeld een goed verhaal uit het veld kunnen schrijven. Spannend was het wel, maar de reacties waren erg positief.
Al met al is 2010 een jaar geworden om nooit meer te vergeten! Ik heb heel veel geleerd van alle mensen om mij heen en ik heb hun ook veel kunnen bijbrengen. Het meeste indruk maakte de veldbezoeken naar de verschillende vluchtelingenkampen. Deze zal ik nooit meer vergeten. Zo indrukwekkend en mooi om de kinderen te zien spelen en leren. Met vrijwel geen middelen zijn ze toch erg gelukkig en vrolijk. Dat is iets om nog eens over na te denken. Verder ben ik nog meer gaan waarderen wat ik allemaal heb. En ben ik er nogmaals van doordrongen dat het enorm veel uitmaakt waar je geboren wordt.
Ook de bezoeken aan scholen in het zuiden van Thailand hebben een onuitwisbare indruk gemaakt. Goed om te zien hoeveel Right To Play bereikt heeft met de sport en spel methode. De kinderen leren, geven hun mening en staan open voor nieuwe impulsen. Vooral in de Thaise cultuur is dit een enorme positieve verandering. Jammer dat mijn functie niet wordt voortgezet, maar hopelijk wordt mijn werk wel voortgezet. Anders zou het erg jammer zijn van de dingen die ik bereikt heb. Het afgelopen jaar was echt een achtbaan van gebeurtenissen, veel positieve, maar toch ook een paar negatieve helaas. Ik had het voor geen goud willen missen en raad dan ook iedereen aan om zich in te schrijven in juli. Deze kans krijg je maar 1 keer en een wereld van verschil maken geeft een geweldig gevoel.
Zo de laatste weken zijn aangebroken. Dus er moet nog veel gedaan worden voor vertrek. Waar ik me de afgelopen tijd het meest mee bezig heb gehouden, is het regelen van Red Balls, het symbool van Right To Play. Begin oktober hebben we immers met Total Body Training een zwemmarathon gehouden in Bangkok en deze heeft veel geld opgeleverd. Uiteindelijk meer dan 3000 euro. Verder wilde ik ook nog een bijdrage van de Vodafone Netherlands Foundation inzetten om de ballen te kopen. Zo zou ik natuurlijk een wereld van verschil kunnen maken ook in 2011. Ik heb ervoor gekozen om ballen te kopen voor de 5 kampen waar Right To Play werkt in Thailand. Zo krijgt elk kind de mogelijkheid om te leren door middel van sport en spel. Een mooi gegeven, maar het was nog een heel geregel om alles voor elkaar te krijgen. Zo heb ik natuurlijk toestemming moeten vragen aan Vodafone en heb ik moeten uitzoeken hoeveel de ballen kosten. Na het akkoord heb ik besloten 500 ballen te bestellen en hierna heb ik geprobeerd te regelen of ik zelf een gedeelte kon gaan brengen naar een kamp. Dit is allemaal gelukt! De ballen zijn allemaal klaar en ik heb zo'n 50 stuks naar Tham Hin vluchtelingenkamp mogen brengen afgelopen week. Dit kamp ligt het dichts bij Bangkok en is een van de kleinste kampen waar we werken. Hier wonen zo'n 7.000 mensen. Het is nog een behoorlijke rit vanaf Bangkok, maar met een big smile op mijn gezicht vertrok ik met een collega richting Kanchanaburi.
Ik was nog niet in dit stuk van Thailand geweest, in een woord prachtig! Veel groen, mooie natuur en bergen. We reden langs bossen en rijstvelden. Na zo'n drie uur kwamen we aan in Kanchanaburi. Deze plaats is vooral bekend om de Bridge over de River Kwai. Mijn guesthouse bleek ook op het water te liggen, wat natuurlijk erg apart was. Verder was het uitzicht schitterend! Ik heb even genoten en ben me wat gaan orienteren. We zouden immers pas de volgende dag naar het kamp gaan. Het was iets na 3 uur in de middag, dus ik had nog tijd genoeg om de omgeving te verkennen. Al snel bleek dat de beroemde brug slechts 2km verderop was, dus ben ik daar een kijkje gaan nemen. Tja je verwacht een enorm indrukwekkende brug en dat valt dan een beetje tegen. Maar hier is veel geschiedenis geschreven, dus heb ik een wandeling over de brug gemaakt en met wat mensen gepraat die er ook rondliepen. Opvallend veel Nederlanders trouwens, maar dit terzijde. Wat gefotografeerd en oude foto's bekeken van hoe het vroeger was. Het is echt verschrikkelijk wat er gebeurd is, zoveel mensen vonden de dood tijdens de bouw van deze brug. Later is de brug gebombardeerd en weer herbouwd door de Jappanners. Toch was ik onder de indruk en probeerde ik me voor te stellen hoe het vroeger geweest moet zijn. Triest allemaal. Ook heb ik nog de begraafplaats gezocht waar allemaal kleine gedenkplaatsen zijn gemaakt.
Onderweg terug naar mijn guesthouse nog even wat gedronken met twee Nederlanders die ik tegen was gekomen. Heerlijk zo'n wandeling. Wat gegeten in het centrum en hierna weer naar mijn kamer op het water. Een erg leuke dag in weer een ander stukje Thailand. Zo zie je nog eens wat. De volgende ochtend moest ik vroeg uit de veren. Ik werd immers al om 7 uur opgehaald om richting kamp te vertrekken. Nog een rit van zo'n 2 uur stond op het programma. We reden langs bossen, rijstvelden en heuvels. Al snel veranderde de omgeving en werd het bergachtiger. We kwamen steeds dichterbij de Birmese grens. Hier werd het ook steeds afgelegener, woonden weinig mensen en zagen we ook weinig mensen op straat. Een kleine maand eerder waren hier nog flinke overstromingen geweest, erg uitzonderlijk voor dit gebied. Hele wegen en bruggen waren weggeslagen. De overblijfselen van deze verwoestende modderstromen waren nog goed zichtbaar. Gelukkig voor mij bleek er ook een positief gevolg te zitten aan de overstromingen. Gedeeltes van de weg naar Tham Hin vluchtelingenkamp waren weggeslagen door het water en in een rap tempo opnieuw aangelegd door de bewoners. Nu is de weg dus veel beter dan dat ie was. Ook een brug was helemaal verdwenen en is weer herbouwd. Nu zul je denken wat fijn, maar wat ik aantrof was nog steeds een erg ruwe onverharde weg waar onze 4wheeldrive nog steeds veel moeite mee had. Ach het hoort er allemaal bij en dat heeft ook wel wat. Nog even langs een controle post en voor ik het wist waren we in Tham Hin Refugee Camp. Dit is het eerste kamp waar Right To Play zijn activiteiten is begonnen in 2002. In dat jaar bezocht Angeline Jolie het kamp en heeft een flinke donatie achtergelaten vanuit haar Maddox Jolie-Pitt Foundation. Zo konden wij samen met nog een aantal andere organisatie onze werkzaamheden beginnen. Eerst heb ik een kleine rondleiding gekregen, waar ons kantoor eerst stond en helaas tot twee keer toe is afgebrand. Nu hebben we een nieuwe lokatie waar een schattig bamboo kantoor staat.
Na een korte kennismakking met het Right To Play team hebben we een paar ballen opgepompt en zijn we richting de enige school die het kamp rijk is gegaan. Het was een speciale dag, er kwam namelijk een hele delegatie van het ministerie van onderwijs naar het kamp. Alle kinderen hadden hun mooiste kleren aan en er werd flink geschilderd en alles lag er schitterend bij. Mooi om mee te maken. Ik heb wat activiteiten mogen bekijken en natuurlijk mogen fotograferen en filmen. Al ging het snel voorbij, het was geweldig. De kinderen hadden enorm veel plezier en de ballen vonden ze het einde. Nog even wat foto's maken en hierna nog heerlijk gelunchd in het kamp. Jammer dat ik er maar zo kort was, maar dit zal ik wederom nooit meer vergeten. De kinderen zijn zo vrolijk en aardig, maar wel erg verlegen. De tijd was te kort om ze aan me te laten wennen. Al met al dus weer een schitterende ervaring en waarschijnlijk de laatste van mijn World of Difference jaar. Zo fijn om te zien dat zoiets als een bal meteen een lach op het gezicht van een kind tovert. Dat zijn de dingen die het doen, zo maak ik een wereld van verschil! Voldaan en ook aangedaan vertrokken we weer richting Bangkok, waar alles gewoon zijn gangetje gaat. Gek om weer te beseffen dat er binnen een paar uur rijden zo'n andere wereld is, waar overleven veel belangrijker is dan wat dan ook. Ik realiseer me weer dat ik enorm bevoorrecht ben om dit allemaal mee te maken en dat het heel veel uitmaakt waar je geboren wordt. Zo geniet ik al van kleine dingen, maar door deze ervaringen steeds meer. Wat krijgen wij toch veel mogelijkheden en kunnen we er een mooi leven van maken. Terwijl deze mensen het kamp niet eens mogen verlaten en een heel eenvoudig leven hebben, dat ze met veel mensen moeten delen. Ik blijf erbij, ik voel me een gezegend mens en ben echt blij dat ik toch op kleine schaal mijn steentje heb kunnen bijdragen.
Het was een fantastisch jaar en ik heb nog drie weken in Thailand om alles netjes af te ronden. Ik zal dit jaar nooit meer vergeten en de herinneringen voor altijd met me mee nemen. De lachende kinderen blijven me raken, zeker als ze verder niks hebben. Ze hebben elkaar en hun families, geen mooie toekomst, geen middelen, geen vrijheid. Wel hebben ze veel dromen net als wij en wie weet komen hun dromen wel uit!
Weer een maand voorbij. En wel de 10e maand van mijn World of Difference jaar. Nu moet ik echt langzaam gaan nadenken over mijn terugkeer. Maar eerst even vertellen wat ik allemaal in oktober gedaan heb. Gelukkig gaat het een stuk beter met mijn nek,dus ben ik van halve dagen werken naar elke week elke dag een uurtje meer werken gegaan. Dus 1 week 5 uur per dag de volgende week 6 uur per dag. Tot ik vandaag weer fulltime aan de slag ben gegaan. Ben nog niet helelaam de oude, maar het komt allemaal goed. Nog steeds twee keer fysio per week. Ik heb in oktober eigenlijk alleen maar op kantoor of thuis gewerkt. Zo ben ik bezig met het archiveren van alle foto's en filmpjes die ik gedurende het jaar gemaakt heb. Een enorme klus en niet meteen mijn favorite bezigheid, maar het moet gebeuren. Aangezien ik wegga en nog niet duidelijk is of er opvolging komt en zo ja wanneer moet ik alles netjes en duidelijk achterlaten.
Verder heb ik er een nieuwe collega bij gekregen op kantoor. Michael is Country Manager voor Thailand. Ik ga een aantal taken aan hem overdragen, dus dat is mooi. Verder heb ik nog een filmpje gemaakt voor ons projectteam in Pakistan. Helaas kan ik er niet naartoe, omdat ik geen visum krijg. Het is zo onrustig en met de recente overstroming doet de ambassade erg moeilijk over een visum. Europeanen krijgen dit dat ook lastig of niet. Heb nog genoeg te doen voor Thailand dus dat komt goed. Heb ook nog een nieuwe brochure gemaakt die ter inzage bij het hoofdkantoor ligt. Tja die trajecten duren altijd lang, voor je een akkoord hebt. Hopelijk kunnen we voor mijn vertrek de brochures nog laten drukken, zou mooi zijn.
Right To Play bestaat dit jaar 10 jaar en ook dat wordt nog steeds gevierd. Over de hele wereld viere de Right To Play kantoren het op hun eigen manier. Zo heeft afgelopen week Engeland zijn feestje gevierd, onze directeur Johann Olav Koss was ook van de partij. Het schijnt een erg mooi feest te zijn geweest waarbij veel herinneringen werden opgehaald. Ook waren er veel sport ambassadeurs aanwezig om hun verhaal te doen.
Ik ben op het moment bezig met het regelen van een media evenement. We hebben veel geld opgehaald tijdens de Right To Play Charity Swimathon een paar weken geleden en willen dit geld graag inzetten voor het kopen van rode ballen. Deze kan ik dan symbolisch geven als ik een vluchtelingenkamp bezoek. Dit gaat waarschijnlijk al eind november plaatsvinden. Maar ik zit nog in de onderzoeksfase dus hierover later meer. Het zou een mooie klapper kunnen zijn voordat ik wegga. En zo zou ik een verschil kunnen maken voor alle kinderen in de kampen waar we werken dat voortduurt in 2011. Hopen dat alles lukt en door kan gaan. In mijn volgende verslag lees je er alles over.
Dit was weer even een korte update van mijn werkzaamheden in oktober. Volg mijn avonturen ook via mijnweblog.
Bezoek uit Nederland, Global Peace Games & Right To Play Charity Swimathon
Zo wat vliegt de tijd weer. Voor je het weet zijn er 9 maanden voorbij en heb ik nog maar drie maanden te gaan in het mooie Thailand. De afgelopen maand heb ik niet stilgezeten. Ook weer een beetje wel, want ik heb helaas in juli een ongeluk gehad waar ik hardnekkige nekklachten aan heb overgehouden. Dus herstellen en geduld hebben waren belangrijk in september. Ik heb halve dagen gewerkt en had ook een vakantie gepland staan. Gelukkig begint het allemaal de goede kant op te gaan nu, nog even volhouden.
Begin september had ik dus eindelijk een welverdiende vakantie gepland, want mijn ouders kwamen op bezoek. Heerlijk even weer kind zijn en je familie een kijkje in je leventje te kunnen geven. Aangezien ik nog niet helemaal hersteld was van mijn ongeluk heb ik niet elke dag iets kunnen ondernemen, maar toch veel samen gedaan. We hebben genoten van het heerlijke Thaise eten en natuurlijk wat cultuur opgesnoven. Mijn ouders genoten en wonder boven wonder hebben we geen regen gehad en dat midden in het regenseizoen. Dus de weergoden waren goedgestemd. Verder zijn we naar Ayutthaya geweest en hebben we ons verdiept in het onstaan van Thailand. Erg leerzaam en een must als je hier woont natuurlijk.
Helaas vertrokken mijn ouders weer en ging ik weer aan de slag voor Right To Play. Als volgende onderdeel stonden de Global Peace Games op het programma. Deze worden elk jaar gehouden en worden georganiseerd rond of op de 'internationale dag voor de vrede' die op 21 september is. De Verenigde Naties zijn initiatiefnemer en wij hebben dus ook in Thailand mee gedaan. Zo hebben we Global Peace Games in Trang en Phuket georganiseerd waar veel kinderen en jongeren op af zijn gekomen. Een enorm succes dus, waar de kinderen een hele dag konden kennismaken met de peace games. Ze hebben zoveel lol gehad en samen gespeeld. Het was een schitterende dag waar de kinderen en jongeren nog lang aan zullen terugdenken.
Verder heb ik op kantoor nog gewerkt aan een brochure voor het zuiden van Thailand waar we onze scholen projecten hebben. Op 35 scholen zijn we actief an dat mag best gecommuniceerd worden aan de rest van Thailand. Hopelijk kan deze brochure snel worden ingezet om Right To Play hier op de kaart te zetten en eventueel fondsenwerving op te zetten. Ook heb ik geholpen met de organisatie van de Right To Play Charity Swimathon. Deze wordt jaarlijks georganiseerd door Total Body Training, een fitnesscentrum in Bangkok. Leuk weer om een persbericht te schrijven en natuurlijk tijdens het evenement te helpen met het binnenhalen van geld. Ik heb gesproken over Right To Play terwijl ongeveer 150 deelnemers aan het zwemmen waren voor ons. Het geld stroomde binnen en hopelijk weet ik snel hoeveel het heeft opgebracht. Het was een erg leuke morgen met veel families die dolenthousiast aan het zwemmen waren. Iedereen is een winnaar en kreeg dus na afloop een medaille. Het weer was geweldig en de lokatie, The New InternationlSchool of Thailand was top!
Op de valreep in september heb ik ook nog een verhaal geschreven voor de Limburgse kranten. Het werd weer tijd voor een update, dus die heb ik geschreven. Zo heb ik toch elke maand minimaal 1 verhaal en soms meerdere in de krant. Erg leuk om te schrijven en ook goed voor alle partijen.
Nu is dan toch echt het einde langzaam in zicht van dit fantastische jaar. De winnaars voor komend jaar worden vandaag bekend en dan zijn we eigenlijk winnaars af. Maar gelukkig zijn er nog bijna 3 maanden te gaan en geniet ik er nog volop van. Dus ik ga zeker proberen mijn World of Difference jaar af te sluiten met een grote actie die media aandacht in Thailand en Nederland moet genereren. Even afwachten of ik het allemaal geregeld krijg, maar ik heb er zin in! Nog even knallen voor ik weer terug naar Nederland ga.
Workshop, bezoek van Nicole Tuts van Vodafone Nederland en op veldbezoek!
Juli was een topmaand, zeker op werkgebied. Aan het begin van de maand was er nog een grote workshop aan de gang die Right To Play had georganiseerd. Deze was bedoeld om samen met het ministerie van onderwijs pakketten samen te stellen voor scholen in Thailand. Deze pakketten bestaan uit verschillende Right To Play spellen gekoppeld aan bepaalde levenslessen. Zo wordt voor elke leeftijd bepaald wat je wanneer het beste kunt leren via onze methode. Sport en spel activiteiten worden dus ingezet om kinderen te laten leren. Een groot onderdeel van de workshop was het houden van een assessment. Hoe doe je dit en wanneer. Aanwezig waren een aantal mensen van het ministerie van onderwijs, OBEC (Office of the Basic Education Commission), leraren van scholen waar Right To Play al actief is en Right To Play teams uit Pakistan, Thailand noord en Thailand zuid. Een club van zo'n 28 mensen. Erg interessant en leerzaam voor alle deelnemers. Ik heb vooral gefilmd en gefotografeerd en er natuurlijk ook het nodige van opgestoken.
Hierna kwam Dr. Bengelac van OBEC (onderdeel van het ministerie van onderwijs) naar ons toe met de vraag of we een instructievideo wilde maken van een aantal pakketten. We hoorden toen dat er een plan zou worden gepresenteerd een week later door de Prime Minister van Thailand op de televisie. Dit evenement valt onder het Peace and Reconciliation plan van de overheid. Voor ons dus een unieke mogelijkheid om onze werkwijze aan een groot publiek te laten zien. Het evenement zou een week duren en om vele scholen konden kinderen kennismaken met onze activiteiten. Aangezien we maar een week hadden om alles te organiseren zijn we als een gek gaan regelen. Professionele filmer, scholen, activiteiten en een opnamedag. Al snel was dit geregeld en zijn we met een team van Right To Play meegegaan om alles te begeleiden. We hebben zo dus de instructiefilm gemaakt en een handleiding geschreven. We wisten niet precies of er iets gebruikt zou worden tijdens de launch op televisie en wat er precies ging gebeuren. Wel spannend allemaal.
Nicole Tuts PR Manager van Vodafone Nederland is mij de tweede helft van de maand komen opzoeken. Zij had de interne World of Difference wedstrijd gewonnen. Hiermee heeft ze een verblijf van twee weken gewonnen in Bangkok en is ze mij komen helpen bij Right To Play. Meteen heb ik haar betrokken bij het evenement op tv, want dat vond net plaats toen zij hier was. Samen besloten om te wachten met de pers te benaderen totdat we wisten wat er op tv verschenen was. Nu afwachten of de media er iets mee gaat doen. Ik had voor Nicole en mijzelf een veldbezoek geregeld naar het zuiden van Thailand. Ik zou er al eerder heen gaan, maar door omstandigheden ging dat niet door. Een prima gelegenheid dus en voor haar goed om Right To Play in actie te zien en kennis te maken met directeuren, leraren en kinderen op verschillende scholen. Ook hebben we een Youth Rehabilitation Center gezocht, waar jongeren zitten die op een veroordeling wachten of al een straf uitzitten. Indrukwekkend om de jongeren te zien. Ze worden hier niet zozeer gestraft, maar voorbereid op terugkeer in de maatschappij, dat is natuurlijk een fantastisch gegeven. De directeur vertelde er graag over, een verhaal over hoop, erg mooi!
Hierna hebben we nog 5 scholen bezocht met allemaal vrolijke kinderen. Iedereen had plezier terwijl ze onze activiteiten aan het doen waren. We hebben ook scholen bezocht waar bijna elk meisje een hoofddoekje droeg. In het zuiden van Thailand wonen veel Moslims. Nicole en ik hebben enorm genoten van de bezoeken en op een gegeven moment hangen de kinderen om je middel. Ik heb ook flink veel kunnen fotograferen en filmen, voor communicatie materialen. Dus een erg enerverend, indrukwekkend en productief bezoek met heel veel blije gezichten! Nicole is een perfecte match gebleken met mij en een enorme aanvulling voor Right To Play. Ze heeft me geholpen met van alles en nog wat, persberichten schrijven, interviews met leraren, directeuren en kinderen en met het formuleren van teksten voor communicatie materialen. Heerlijk om weer eens met iemand samen te werken en te kunnen brainstormen over onderwerpen. Nicole, enorm bedankt voor je inzet en je hulp. Ik heb er enorm veel van geleerd en we zien elkaar vast nog eens in Nederland.
We hebben natuurlijk ook ter ontspanning wat van Thailand gezien. Zo zijn we Bangkok in geweest voor een heerlijk hapje, drankje en een filmpje en hebben we een bezoek gebracht aan Koh Samui. Ik ben eigenlijk ook nog niet op veel plekken geweest, dus ideaal. Het klikte erg goed tussen ons, dus hebben we leuke weekenden gehad samen. Helaas is twee weken zo kort, dat als je net lekker samen bezig bent Nicole alweer wegging. Maar het was het meer dan waard!
Weer een maand genoten van mijn World of Difference jaar bij Right To Play Asia. Hopelijk volgen er nog 5 heel interessante maanden waarin ik een verschil kan blijven maken. Volg mijn avonturen ook via mijn weblog:www.evelienphilips.waarbenjij.nu
Wat vliegt de tijd zeg, ik ben alweer halverwege mijn World of Difference jaar! De afgelopen maand was echt in alle opzichten een topmaand. Ben naar Nederland geweest voor een vakantie met een beetje werken, dit werd uiteindelijk veel werken en een heel klein beetje vakantie. Een veldbezoek gebracht aan Mae La vluchtelingenkamp en ons 1GOAL, Education for All, WK evenement in samenwerking met de FIFA georganiseerd.
Media in Nederland
Op 10 juni ben ik naar Nederland gevlogen voor twee weken. Daar heb ik vooral gewerkt aan het vergroten van de naamsbekendheid van Right To Play. Dat heb ik gedaan door maar liefst twee keer live op tv te verschijnen bij twee verschillende zenders; TV Limburg op 15 juni in de uitzending Limburg Vandaag en bij L1 op 22 juni in de uitzending Limburg Laat. Beide interviews gingen over mijn mooie werk voor Right To Play en mijn ervaringen in Thailand en omgeving. Ik kon in een gesprek van 7 minuten veel informatie kwijt. Was wel een beetje zenuwachtig, maar het ging eigenlijk prima. Je kunt het interview van TV Limburg hier terugkijken.
Verder ben ik langsgegaan bij de redactie van Dagblad De Limburger en het Limburgs Dagblad. Hier werd ik erg enthousiast ontvangen en werd er meteen voorgesteld een artikel te schrijven over mijn twee weken in Nederland. Mooie foto erbij en ik stond de volgende dag weer in de twee kranten.
Fondsenwerving in Nederland
Voor vrijdag 18 juni en zaterdag 26 juni stonden de 1GOAL WK evenementen op het programma. Het eerste evenement zou in Tham Hin vluchtelingenkamp worden gehouden en het tweede toernooi net buiten Mae La vluchtelingenkamp. We hebben deze evenementen samen met de FIFA georganiseerd, waarvoor we sponsorgelden hebben ontvangen voor de organisatie, shirtjes, korte broeken en eten. Echter bleek het geld van de FIFA niet toereikend te zijn, dus heb ik een fondsenwervingsactie opgezet.
Ik heb mijn achterban van vrienden, familie en oud-collega's gevraagd geld te geven voor WK ballen. We hebben het hier over replica's van de echte WK bal, ook van Adidas, maar dan een goedkopere variant. Er is massaal gehoor gegeven aan deze actie en uiteindelijk heeft dit in een paar weken tijd 785 euro opgeleverd. Waar ik erg trots op ben en vooral de kinderen enorm blij mee zijn. Ik heb zo dus voor elk team een bal kunnen kopen en nog vlaggetjes en grote vlaggen voor de aankleding van de evenementen.
Er is nog zo'n 300 euro over, dit geld wil ik graag gebruiken om voetballen te kopen voor de andere drie kampen waar Right To Play werkt en die helaas geen WK evenement hebben kunnen organiseren. De evenementen waren een enorm succes, met mooi weer, veel vrolijke kinderen en ook nog mooi voetbal. De teams bestonden uit 4 meisjes en 3 jongens en waren ieder gekoppeld aan een land. Van elk continent was er een land vertegenwoordigd. Schitterende ervaring weer!
Ook mijn veldbezoek aan Mae La vluchtelingenkamp was weer erg indrukwekkend en ontroerend. Gelukkig mijn collega's van Right To Play in het veld weer gezien, die ik voor het laatst begin maart zag. Verder vele mooie Right To Play activiteiten bekeken en veel gefotografeerd en filmpjes gemaakt. Activiteiten van de allerkleinsten van een jaar of 3-4 tot jongeren van een jaar of 18. Mooi om iedereen plezier te zien hebben tijdens de activiteit. Mooi dat ik er weer een onderdeel van mocht uitmaken. Ondanks de soms vervelende situaties in de vluchtelingenkampen, bloeien de kinderen echt op tijdens onze sport en spel activiteiten.
Zo nu dus nog maar slechts een half jaar te gaan. Ik zal een verschil blijven maken voor de kinderen en jongeren in Azië, zolang het kan. Heb echt genoten van het eerste half jaar en hoop en weet zeker dat het tweede half jaar net zo indrukwekkend of zelfs nog mooier gaat worden. Volg mijn avonturen ook via mijn weblog: www.evelienphilips.waarbenjij.nu
Heftige tijden met explosies en schoten, maar ook 'gewoon' werken
Inmiddels alweer vijf maanden in Thailand. Wat vliegt de tijd en hoe jammer is het dat er nog maar 7 maanden te gaan zijn. Er is nog veel werk aan de winkel, maar kleine successen worden ook geboekt. Nu was mei weer een heftige maand, minder op werkgebied helaas, maar des te meer in de richting van geweld, explosies, schoten en branden. Doordat de red shirts zich nog steeds in de zakenwijk Silom en het grote winkelgebied Ratchaprasong bevonden moest de regering ingrijpen. Het kostte nu al enorm veel geld om winkelcentra te sluiten en bedrijven waren bijna afgesloten van de buitenwereld. Na wat kleinere incidenten werd er op donderdag 13 mei besloten de red shirts te gaan verdrijven. Er werden legertroepen van buiten de stad geregeld en de red shirts werd een ultimatum geboden van maandag 17 mei om 15.00 uur. Totdan konden ze vertrekken, hierna ging het leger ingrijpen.
Voor mij betekende dit concreet dat ik vrijdag 14 mei rond de lunch naar huis moest. De treinen reden niet meer en niemand wist wat er ging gebeuren. De Nederlandse ambassade was inmiddels ook gesloten. Iedereen werd verzocht naar huis te gaan en binnen te blijven. Een hele rare gewaarwording in een normaal zo veilige 'Westerse' stad als Bangkok. Er was geen lege taxi te vinden dus heb ik een verschrikkelijke 'motorbike' naar huis moeten nemen. Na een helse rit was ik blij dat ik veilig voor mijn appartementencomplex stond. Hierna volgden 7 dagen van 'opgesloten' zitten in mijn eigen huis. Straten waren afgesloten, delen van de snelweg waren dicht en er was een avondklok ingesteld. Een aantal red shirts zijn vertrokken voor het ultimatum, nog zo'n 4000 mensen bleven achter, waaronder ook vrouwen, kinderen en ouderen. Op woensdag 19 mei is de situatie helemaal uit de hand gelopen, met als eindresultaat dat de red shirts wel verdreven zijn. Verder zijn er een flink aantal leiders van de red shirts de zich hebben overgegeven. Hierna volgde een stroom van vernielingen, brandstichtingen en ongeregeldheden tussen overgebleven red shirts en het leger. Uiteindelijk is er tot bij mij is de straat geweld geweest, ik kon schoten en explosies horen vanuit mijn appartement. Behoorlijk angstaanjagend. Iets dat ik nooit meer zal vergeten! Zo win je de baan van je leven en zo leef je aan de rand van een oorlogsgebied... Enorme rookpluimen boven de stad het leek wel 9/11.
Er zijn uiteindelijke 35 gebouwen in brand gestoken, waaronder het enorme grote en bekende winkelcentrum CentralWorld en ook banken moesten eraan geloven. Er zijn ook veel doden en gewonden gevallen in die week. Vooral aan de kant van de red shirts vielen de klappen, een belangrijke leider is ook geraakt en overleden. Al met al heeft het daarna nog dagen geduurd voordat de veiligheid weer is teruggekeerd in de stad. De avondklok is bijvoorbeeld tot gisteren actief geweest. Verder ben ik afgelopen weekend gaan kijken in de getroffen wijken Silom en Ratchaprasong, zo kon ik het ook een plekje geven. Erg indrukwekkend en mooi om de lokale bevolking te zien opruimen. Allemaal samen, om Bangkok weer schoon te krijgen. Ik heb ook twee keer mijn verhaal kunnen doen in de Limburgse kranten, ik was natuurlijk getuige van alles en dus was het interessant. Een hele ervaring die zeker effect heeft op mij als persoon, maar hopelijk blijft alles nu weer normaal en veilig, het doet wel wat met je als je van zo dichtbij zoiets meemaakt!
Ik heb dus de maand mei veel thuis doorgebracht en natuurlijk wel gewerkt voor Right To Play. Al waren er weer evenementen die zijn uitgesteld, vergaderingen gecancelleld en noem maar op. Ik heb ook succesjes gehad, zoals een nieuwsbrief voor het Thailand Southern Initiative, ik heb het ontwerp gemaakt en samen met het team in het veld hebben de eerste uitgave verzorgd. Ook heb ik een communicatie workshop gemaakt voor het team in het zuiden van Thailand. Helaas kon ik er niet heen vanwege de onrustige situatie, maar deze workshop ga ik zeker nog geven dit jaar. Hierin staan voornamelijk centraal; communicatie en branding, fotografie, social media en filmen. Zo heb ik inmiddels ook een twitteraccount aangemaakt voor Right To Play Thailand: RightToPlayThai. Is Right To Play meerdere malen in de Thaise media verschenen, wat ook een van mijn doelen was. Binnenkort waarschijnlijk een verhaal in The Big Chilli een erg bekend expat magazine, even afwachten. Verder gaan we een WK evenement organiseren in de vluchtelingenkampen in juni. Hiervoor ben ik fondsenwerving opgestart voor voetballen via vrienden en bekenden. Help mij en vooral de Birmese vluchtelingen in Thailand. Stort allemaal je bijdrage op rekeningnummer: 13.77.24.446, t.n.v. E. Philips o.v.v. Donatie Right To Play. Elke bedrag is welkom, alvast bedankt, bekijk ook mijnflyer.
Weer een maand voorbij! Gelukkig toch nog 7 maanden te gaan om een wereld van verschil te maken. Volgende maand hopelijk heel veel info over mijn mooie werk voor Right To Play. Ik ben ook te volgen op mijn eigen site: www.evelienphilips.waarbenjij.nu. Hier lees je elke week mijn nieuwe ervaringen in Thailand en omgeving!
Life goes on in Bangkok...
Alweer vier maanden in Bangkok aan het werk voor Right To Play. Life goes on in Bangkok, ook met protesten. Weer van alles gebeurd, maar weinig spannende dingen op werkgebied afgelopen maand helaas. Bangkok wordt nog steeds beheerst door protesten van de red schirts, die al sinds 12 maart hier verblijven. Ze verplaatsen zich in de stad en onderweg zijn er ook verschillende incidenten geweest. In het begin waren de protesten vriendelijk, maar naarmate de tijd vordert worden ze grimmiger. Zo zijn er rellen ontstaan op 10 april waarbij zeker 22 doden en meer dan 800 gewonden zijn gevallen. Ik ben gelukkig op tijd de stad uit kunnen komen en heb er dus zelf gelukkig niks van gemerkt. Wel is het natuurlijk een heel raar idee dat duizenden mensen een stad in zijn greep kunnen houden al zolang. En het heeft wel degelijk consequesties voor mijn dagelijkse leven in Bangkok. Zo kan ik niet overal in de stad komen en moet ik elke dag het laatste nieuws checken op internet. Ook ben ik al een paar dagen thuis blijven werken vanwege de onstabiele situatie.
Mijn werk lijdt er dus ook onder, zo worden evenementen verplaatst en gaan vergaderingen niet door. Doordat ik niet overal kan reizen heb ik menige afspraak al moeten verzetten, waardoor mijn werk dus ook vertraging oploopt. Op 22 april was er weer een incident, toen zijn er 5 granaten afgevuurd op omstanders. Hierbij is ook een dode gevallen en bijna 100 gewonden, bovendien is er een station geraakt van de BTS, skyrail, waardoor ook het openbare leven even stil kwam te liggen. Nog steeds rijden de treinen niet zoals het hoort en vooral 's avonds zijn er restricties. Ik hou me braaf aan de nieuwsberichten en adviezen van de Nederlandse Ambassade hier. Ik word op de hoogte gehouden door middel van email en sms. Hopelijk verandert de situatie snel en wordt alles weer normaal. Het is nu al 7 weken aan de gang. Ook het shopping gebied is overgenomen door de red shirts, al bijna 4 weken zijn de 4 grote winkelcentra in e stad gesloten. Het toerisme heeft er ook enorm onder te lijden, er komen ongeveer een derde minder toeristen per week naar Thailand.
Gelukkig is april ook de maand van Songkran, waterfestival en het vieren van het nieuwe jaar. Ik ben naar Laos uitgeweken, ook vanwege de situatie in Bangkok. Daar heb ik mede winnares Danielle van Plan Laos een bezoekje gebracht. We hebben Vientiane bekeken waar ze woont en vele tempels bezocht. In het festival gedruis konden wij natuurlijk niet droog blijven, dus hebben we drie dagen doorweekt door de stad gelopen en genoten van de festiviteiten. Zo was er veel jeugd op straat om je nat te gooien en reden er auto's voorbij met jeugd achterin met mega waterpistolen. Al met al een ervaring om nooit te vergeten en even geen restricties en red shirts in de buurt.
Op het werk hadden we een workshop gepland in Ayutthaya, met zo'n 25 deelnemers. Hieronder o.a. afgevaardigden van het ministerie van onderwijs, collega's uit Pakistan, collega's uit Thailand en experts van ons hoofdkatoor in Toronto. Helaas werd deze erg belangrijke workshop twee dagen voor het begin ervan gecancelled door de aanslag van 22 april met de granaten. Deze workshop had als doel Right To Play activiteiten in het lesrooster op te nemen en pakketen te maken voor elke klas. Ook zouden er verschillende levenslessen aan verschillende activiteiten worden gekoppeld. Helaas is de workshop nu dus verplaats naar juli/augustus, waardoor het nieuwe schooljaar alweer aan de gang is tegen die tijd. Afwachten dus wanneer de Right To Play methode echt zal worden opgenomen in het Thaise lessysteem. We willen graag met modelschools beginnen om de lessen te testen en bij te sturen alvorens het daadwerkelijk in de rest van Thailand kan worden gebruikt. Wordt vervolgd!
April was dus een erg spannende maand met veel teleurstellingen, leermomenten en plezier. Ik ben ook te volgen op mijn eigen site: www.evelienphilips.waarbenjij.nu. Hier lees je elke week mijn nieuwe ervaringen in Thailand en omgeving!
Op veldbezoek naar Noord-Thailand en Sports marketing Conference in Kuala Lumpur
Drie maanden geleden stapte ik in het grote avontuur van World of Difference. Nu kan ik ook echt zeggen dat deze ervaring een wereld van verschil voor mij aan het worden is. Ik maak zoveel interessante dingen mee. Zo heb ik in maart weer een hoop beleefd van veldbezoeken aan vluchtelingenkampen tot protesten in Bangkok tot een Sports Marketing Conference in Kuala Lumpur Maleisië. Ik zal maar bij het begin beginnen.
Net van mijn ene veldbezoek bekomen naar het zuiden van Thailand, ging ik alweer begin maart op veldbezoek naar het noorden van Thailand. Totaal verschillende werelden. Zo had ik in het zuiden scholenprojecten bezocht en in het noorden heb ik twee vluchtelingenkampen bezocht. Hier wonen soms tot wel 50.000 mensen op een stukje land van slechts 2 km. Dus je kunt je misschien voorstellen dat de mensen daar erg dicht opelkaar wonen. Wij hebben de kampen Mae La en Umpium bezocht. Mae La ligt het dichtst bij Mae Sot een plaats in het noorden van Thailand, waar wij sliepen. In het kamp aangekomen was ik meteen verbaasd over alles wat ik zag. De mensen zijn vriendelijk, maar ook een beetje terughoudend. We werden ontvangen in het Right To Play kantoor en de medewerkers hebben ons een mooie tas gegeven die door de Birmese vluchtelingen in twee dagen gemaakt wordt. Ook werd er gezongen als welkom, erg hartverwarmend. Een vol programma hadden we, dus meteen naar buiten waar al een grote groep kinderen stond te wachten. Weer een aantal Right To Play activiteiten bijgewoond op het speelveld voor ons kantoor.
Hierna zijn we te voet verder gegaan naar andere delen van het kamp, zo hebben we nog een Boarding House bezocht waar de kinderen erg enthousiast waren om ons te zien. Ik heb flink kunnen fotograferen en filmen. Ook waren er genoeg kindjes in de buurt die geïnteresseerd kwamen kijken wat er gebeurde. Vervolgens kregen we een heerlijke lunch met Birmese noodles. En hebben we nog een training bijgewoond van lokale staf. Erg indrukwekkend! We hadden ook bezoek gekregen van een heel stel monniken, die alleen maar moesten lachen. Moe en voldaan zijn we toen weer teruggereden naar Mae Sot. Waar we nog een team lunch hebben gehad en de dag hebben doorgenomen. Allemaal veel indrukken opgedaan en ook Right To Play weer in actie gezien, zoals ik zo graag wilde.
De volgende dag zijn we naar Umpium Camp gegaan, iets verder rijden en dit keer allemaal bochtige wegen. Dit kamp ligt in een bergachtig gebied. Dit maakt het voor de bewoners nog lastiger zich te verplaatsen. Ook hier eerst het kantoor bezocht en al snel een activiteit van Right To Play kunnen zien. Dit keer waren het kinderen van een jaar of 3-4, dus erg schattig. Dit vereist weer hele andere activiteiten en natuurlijk ook een andere benadering. Ik was meteen verkocht toen ik al die lieve snoetjes zag. Dus ook dit is veelvuldig vastgelegd op de gevoelige plaat. Het doet me wel wat hoor die vluchtelingenkampen, dan word je weer even met de neus op de feiten gedrukt. Wij hebben echt een rijkdom en welvaart waar we ons niet altijd van bewust zijn. In de kampen is bijvoorbeeld stomend water en een wc niet zomaar aanwezig. Mensen worden wel erg creatief in dit soort gevallen. Maar de armoede, weinig kleding en die blikken van de kinderen zijn echt hartverscheurend. Ik moest aan het einde van de dag ook wel even slikken. Dit soort zaken ben ik echt niet gewend, maar geeft maar eens te meer aan waarom ik een wereld van verschil moet maken dit jaar!!
We hebben nog een speciale school bezocht, waar kinderen zitten met een geestelijke en/of verstandelijke beperking. Ook hier geldt dat het werk wat Right To Play doet deze kinderen laat lachen en laat leren gedurende hun activiteiten. Ze leven helemaal op en de ouders zijn vaak ook aanwezig en erg blij dit te zien. Een kind dat normaal nergens bij hoort wordt nu liefdevol opgenomen in de groep en iedereen is gelijk. Ook hier weer de harverscheurende momenten, maar wel mooie momenten. Zoals wij zeggen: when children play, the world wins! Al met al dus weer een enorm mooie ervaring die ik voor geen goud had willen missen en steeds in mijn gedachte zal zijn als ik mijn werk doe.
Verder heb ik afgelopen week nog samen met een collega een presentatie gegeven tijdens een Sports Marketing Conference in Kuala Lumpur, Maleisië. Weer een heel ander verhaal. We waren uitgenodigd om een presentatie te geven over CSR, Corporate Social Responsibility. Voor ons dus een mogelijkheid om te netwerken en eventuele sponsoren geïnteresseerd te krijgen ons te gaan steunen. Zo waren er bijvoorbeeld mensen aanwezig van: FC Barcelona, McDonalds Thailand, Pepsi Thailand, de grootste energie leverancier van Thailand, telecom bedrijven uit de Filipijnen en een tv station uit Vietnam. En nog veel meer interessante mensen. We hebben deze mogelijkheid aangegrepen om Right To Play op de kaart te zetten in Azië en te vertellen wat voor werk we doen. Alle deelnemers hadden een link met sport, sport & marketing of sport & sponsorcontracten. Wij waren echter de enige NGO, Non Governmental Organization. Dat was ons voordeel. En onze presentatie ging prima! We hadden een spelelement ingebouwd, omdat wij als doelstelling hebben dat we door middel van sport en spel de levens van kinderen en jongeren verbeteren en hun levenslessen bijbrengen, dat werkte als duidelijk statement. Alle hooggeplaatste mensen deden vrolijk mee en werden weer even kind en hadden plezier. Hierna hebben we nog uitgebreid over Right To Play gesproken. Achteraf waren mensen erg onder de indruk van onze presentatie. Dus nu hopen dat de contacten ook leiden tot concrete plannen.
Maart was dus een erg interessante maand met veel nieuwe indrukken, ervaringen en mogelijkheden voor fondsenwerving. Ik ben ook te volgen op mijn eigen site: www.evelienphilips.waarbenjij.nu. Hier lees je elke week mijn nieuwe ervaringen in Thailand en omgeving!
Bangkok verkennen en op veldbezoek naar Zuid-Thailand
Inmiddels ben ik alweer 2 maanden in Thailand. Alles dat in het begin raar, vreemd of anders was, begint al aardig als normaal aan te voelen. Zo wen je snel aan de warmte, het drukke verkeer en de eetcultuur. Ook met mijn Thaise woordjes gaat het al een beetje beter. Hier is echter wel nog wat werk aan de winkel, maar goed ik heb nog 10 maanden te gaan. De afgelopen maand is er weer veel gebeurd. Zo heb ik Bangkok rondgefietst, heb ik een werkplan geschreven en gepresenteerd. Dit plan moet echter wel nog worden afgestemd op de behoeftes in het veld. Daarmee bedoel ik de daadwerkelijke scholenprojecten in het zuiden van Thailand, projecten in de vluchtelingenkampen in het noorden van Thailand en de projecten in Pakistan en Azerbeijan. Dit zal in de komende weken verder duidelijk worden en dan pas ik waar nodig mijn werkplan aan.
Op kantoor hebben we bezoek gehad van de een na hoogtste persoon na directeur Johann Olav Koss. Jeffrey L'Orridge is Chief Operating Officer. Hij is helemaal uit Toronto naar ons toe gekomen voor een bezoek. We hebben met hem gesproken over het voorafgaande jaar en ook heeft hij ons over de toekomstplannen van Right To Play verteld. Ik heb veel informatie gekregen over hoe fondsenwerving in zijn werk gaat en welke belangrijke bedrijven Right To Play ondersteunen. Verder was het erg interessant om even alleen met hem te praten. Het is een erg druk bezette man, maar nam toch even de tijd voor iedereen op kantoor die dat wilde. Ik heb een aantal ideëen met hem gedeeld en hij heeft me hierop feedback gegeven. Al met al dus een enorm interessante dag aan het begin van februari.
Hierna heb ik meerdere vergaderingen gehad met onder andere een PR bureau hier in Bangkok dat al eerder voor ons heeft gewerkt. Zij werken volledig belangeloos en dat is natuurlijk voor een Stichting als Right To Play alleen maar extra fijn. Hij gaat mij helpen om meer publiciteit te generen voor Right To Play en onze activiteiten. Zo vertrekt er een Engelsman, Alan Bate, op 31 maart om 12 uur 's nachts met zijn fiets vanuit Bangkok om de wereld rond te fietsen. Hij heeft Right To Play als een van de doelen gekozen waaraan hij zijn opbrengsten wil opdragen. Dit is dus een unieke gelegenheid voor ons om in de media mee uit te pakken. Ik ben nu druk bezig met het regelen en maken van persberichten en de media geïnteresseerd te krijgen voor dit evenement. Hij wil het wereldrecord gaan verbeteren. Hij zal uiteindelijk ook weer in Bangkok aankomen.
Ook ben ik afgelopen week op veldbezoek geweest in het zuiden van Thailand. We hebben hier meerdere scholenprojecten in verschillende provincies. Zo zijn we op 35 scholen actief en werken daar 1 of meerdere leraren met de Right To Play methodes. Zij passen deze activiteiten toe in hun dagelijkse of wekelijkse lesprogramma's. Voor mij natuurlijk een unieke ervaring om het werk van Right To Play in het echt te zien. De getrainde leraren zijn super enthousiast en doe zelf mee tijdens de activiteiten. Hierdoor zijn de leerlingen erg gemotiveerd en hebben erg veel lol tijdens deze speciale lessen. Ze leren allerlei verschillende levenslessen, zoals het leren communicaren, het leren zich te verplaatsen in anderen en conficthantering. Allemaal belangrijke lessen die ze in hun toekomst kunnen gebruiken in allerlei soorten relaties die ze nog aan zullen gaan. Ik was erg onder de indruk van het plezier van de kinderen en het leren van deze lessen op een speelse manier. Deze Right To Play methodes kunnen al vanaf een zeer jonge leeftijd worden gebruikt, zodat het kind er zoveel mogelijk profijt van heeft. Ik heb veel verschillende scholen mogen bezoeken in de plaatsen, Songhkla, Satun, Trang en Phuket. Ook heb ik een voetballes mogen volgen bij een jeugd detentie centrum. Wederom enorm interessant om deze groep jongeren te zien sporten met de Right To Play methodes. Zij leren hier bijvoorbeeld hun gevoelens beter te uiten en beter te communiceren met de mensen in hun omgeving.
Voor mij was de afgelopen week een aaneenschakeling van mooie ervaringen en neem ik deze zeker mee in mijn werkzaamheden in de toekomst. Nu ik Right To Play echt in de praktijk heb gezien, kan ik ook veel beter meedenken en helpen de communicatie te verbeteren. Hierdoor staat Right To Play Asia hopelijk aan het einde van mijn World of Difference jaar echt op de kaart!
1 maart vertrek ik naar mijn volgende veldbezoek in het noorden van Thailand. Ik zal hier vluchtelingenkampen gaan bezoeken met Birmese vluchtingen. Ik zal hier in mijn volgend verslag meer over vertellen. Weer een hele mooie ervaring ga ik tegemoet!
Bangkok here I come!
Opeens was het dan zover. Ik heb 8 oktober 2009 de World of Difference baan van PR & Event Manager bij stichting Right To Play Thailand gewonnen. Deze baan wordt mogelijk gemaakt door de Vodafone Netherlands Foundation. Na een zinderende finale was ik één van de vijf winnaars. Duurde even voor ik het kon bevatten, maar al snel stond ik weer met beide benen op de grond. De maanden tot mijn vertrek zijn in sneltreinvaart voorbij gegaan. Het winnen was stap één, maar nu moest er vanalles geregeld worden. Vaccinaties, Verklaring Omtrent Gedrag en niet geheel onbelangrijk de contracten. Ook heb ik kennis gemaakt met de andere winnaars en hun voorbereidingsperikelen. Zoveel te doen in zo weinig tijd en ook nog gewoon 40 uur per week werken. Soms leek de tijd te kort. Maar uiteindelijk was alles geregeld voor mijn vertrek op 2 januari 2010. Ik vloog om 20.45 uur met een directe vlucht naar Bangkok.
Na aankomst op het vliegveld van Bangkok was mijn World of Difference jaar opens echt begonnen. Vanaf nu was alles anders en ging ik het avontuur tegemoet. Spannende tijden breken aan, wat kan ik verwachten? Wat verwachten ze van mij? Heb ik leuke collega's? En waar ga ik wonen? Allemaal vragen die meteen bij mij opkwamen. Maar goed eerst maar eens een beetje wennen aan alles hier. Eerste nacht in een Guesthouse doorgebracht, nog moe van de vlucht heb ik even op bed gelegen en na een paar urrtjes de omgeving verkend. Een dag later moest ik al naar kantoor, dus op tijd naar bed gegaan. Wel vreemd hoor zo die eerste momenten in een vreemde omgeving. Het warme weer was op het vliegveld al meteen een ding, want het zweet gutste van mijn hoofd. Hopelijk went dit snel. Het is hier gemiddeld zo'n 32 graden.
Na een onrustige nacht ging de wekker veel te vroeg. Gelukkig kon ik een ontbijtje kiezen, dus veilig voor yoghurt met muesli gekozen. Nu begon mijn zoektocht naar waar het Right To Play kantoor eigenlijk was. Besloten de trein, nou ja BTS te nemen, is een een soort skyrail. Puh meteen weer bevangen van de hitte en de stress. Uitstappen en overstappen op een ondergrondse MRT Mijn station is Petchabury Station. Daar stond ik dan in de buurt van kantoor, maar geen idee waar het lag. Na even rondvragen toch gevonden waar ik moest zijn. Kennisgemaakt met mijn collega's. Er werken twee Thaise dames op kantoor (Thida, Admin Officer en Saruda, Finance Officer) van in de dertig een Filipijnse man (Ernie, Training Officer) en mijn baas is een Zwitser (Marc, Regional Director). Het kantoor is gevestigd in het pand van een sponsor van Right To Play, DKSH. Airco stond aan en ik merkte dat ik het nu weer koud had. Even met iedereen gesproken en zij hebben me ook meer verteld over wat Right To Play allemaal doet in Azië en in welke landen we werkzaam zijn. Erg interessant, hopelijk kan ik het allemaal onthouden.
De eesrte weken zijn voorbij gevlogen. Ik heb op kantoor vooral veel gelezen en met Ernie gepraat over Right To Play, hij weet erg veel. Ook heb ik gekeken naar wat er allemaal al is op het gebied van communicatie. Dat blijkt vrij weinig te zijn, dus vandaar ook dat ik daar dit jaar verandering in ga brengen. Ik ga een wereld van verschil maken voor de kinderen in de meest achtergestelde gebieden in Azië. Dat is mijn missie en daar ga ik voor.
Verder ben ik aan het ontdekken hoe alles hier werkt in het verre Bangkok. Ik heb inmiddels een appartement gevonden in een veilige buurt. Ook ben ik al helemaal thuis in hoe het vervoer hier werkt. Het eten is overheerlijk, al moet ik mijn draai nog een beetje vinden in wanneer ik wat eet. Over het algemeen eet ik rijst, maar af en toe ook wel eens pasta of een salade. Tot nu toe alleen maar heerlijke gerechten gehad. Het dagelijks leven van Bangkok is toch echt totaal anders als in Nederland. Inmiddels ben ik redelijk aan de warmte gewend en pas ik me aan de gebruiken hier aan. Zo stop je met alles wat je doet als je het volkslied hoort en heeft mijn appartementencomplex geen dertiende verdieping, dat heet hier gewoon de veertiende. Ook wordt drinken en eten hier in plastic zakjes gedaan als je het wil meenemen. Al met al waren het enerverende eerste weken van mijn World of Difference jaar, maar ik had er geen moment van willen missen. Bangkok is geweldig en de mensen zijn enorm aardig, alleen spreekt men vrijwel geen Engels. Maar zelfs daar wen je aan.
Tot zover mijn voorbereidingen en de eerste drie weken in Thailand! Volgende maand meer!
