Hanneke gaat voor World of Difference vol enthousiasme aan de slag op de vuilnisbelt van Guatemala City. Hanneke werkt al vier jaar als sportpedagoog in Guatemala aan preventie van jeugdbendes. Voor Stichting Change the Game gaat zij een uniek sportproject aanbieden aan de jongeren die op de vuilnisbelt werken en leven. De omstandigheden in dit gevaarlijke en arme gebied zijn onmenselijk. Duizenden families werken hier lange dagen om afval te sorteren. Kinderen hebben weinig kans zich te ontwikkelen of gewoonweg 'kind' te zijn. Een aantal van hen krijgt een kans tot onderwijs binnen het project Camino Seguro, vanuit deze lokale organisatie wordt het sport en spelproject opgezet. Door sport en spel kunnen de jongeren onder andere hun zelfvertrouwen vergroten, sociale vaardigheden ontwikkelen en een identiteit vinden. Op deze manier kan voorkomen worden dat jongeren tot een jeugdbende toetreden. Ook zal een aantal jongeren van de vuilnisbelt worden opgeleid als sportleraar. Hanneke gaat een wereld van verschil maken voor maar liefst 500 kinderen die toegang hebben tot dit prachtige sportproject.
Wat een geweldige ervaring: Boty Caricom in Suriname met 2 bboys uit Guatemala.'Boty' is the Battle of the Year in Duitsland, het grootste breakdance event in de wereld, waarbij vorig jaar Latijns Amerika en Afrika niet waren vertegenwoordigd, nu dus voor het eerst voorrondes in Suriname. Dankzij Vodafone World Of Difference was het mogelijk om hier bij te zijn. Een heel speciaal event, bboy Necko en Mario van de breakdance club van Camino Seguro waren er ook bij. Naast de wedstrijd zelf hebben we veel opgetrokken met de verschillende crews en de juryleden. Ook hebben we workshops gevolgd, met name op het gebied van het professionaliseren van het les geven in bboying. Alles bij elkaar dus erg leerzaam, helemaal gezien het feit de 2 jongens nog niet eerder het land waren uit geweest. Geweldig om te zien hoe ze voor het eerst een vliegtuig instapten, helemaal onder de indruk.
Op het filmpje is de battle finale te zien tussen Suriname (Myztical) en Venezuela (Speedy Angels), waar veel over te doen was. Suriname heeft gewonnen, maar velen waren van mening dat de Venezuelanen veel beter waren... heel heftig om het verdriet van het verlies daarna te zien. Het zijn jongens uit arme buurten die alles opgeven voor het dansen, de impact is ontzettend groot bij een in hun ogen 'onterecht' verlies. Een bekende amerikaanse bboy en jurylid Quickstep uit de VS heeft de jongens daarna samengebracht en gesproken, dat was een mooie ervaring, want bboying is uiteindelijk toch solidair: peace, love and unity.
We hebben voor de breakdance movement van Guatemala ook wat kunnen bereiken: Boty volgend jaar in Guatemala voor Centraal Amerika! Wauw! Ik ga ze helpen met fondsen werven en de organisatie..... vandaar dat ik eind oktober naar de internationale finale ga in Duitsland en ik hoop dan de organisator uit Guatemala mee te kunnen nemen. Dit gaat ons echt helpen om het niveau hier te verbeteren, want dat is alleen mogelijk doordat zij internationale ervaring gaan opdoen. De breakdance movement in Guatemala heeft dan misschien niet zo'n hoog niveau, maar ze zijn ontzettend goed georganiseerd. Tijdens ons verblijf in Suriname was er in Guatemala een battle, 20 tegen 20, Necko's crew had gewonnen (hij vond het natuurlijk jammer dat hij er niet bij was, maar niets kan natuurlijk tegen zo'n gave reis op!), en er waren 3500 man publiek voor het paleis in zona 1 van de hoofstad.
En natuurlijk zit hier ook een kansje in voor de kids van Camino Seguro om volgend jaar mee te doen aan de voorrondes Boty. Ben trots op wat we allemaal hebben bereikt in de breakdance club het afgelopen jaar. Gisteren nog een battle in Peronia ... dus de kids van Camino Seguro, en de kids van Peronia waar ik ooit ben begonnen met werken....uit de 2 armste wijken uit de hoofdstad.... onder leiding van Necko en de bboys die ik weer vanuit het onderzoek naar sportalternatieven ken.... met andere woorden: alle jongeren waarmee ik werk en heb gewerkt samen aan het dansen! En het grappige is dat ik het nooit echt heb gestimuleerd, heb ze alleen maar aan elkaar voorgesteld... dit bewijst wat een geweldig middel breakdance is voor het stimuleren van jong leiderschap en jongeren uitwisseling. Een positief alternatief om ze uit de jeugdbendes te houden.
Het sportprogramma gaat echt als een speer. Net voordat we vertrokken was er een groot Lacrosse event met een uitwisseling tussen Guatemala en Costa Rica, georganiseerd door Camino Seguro (Rodrigo) en toen we terugkwamen was Onno er alweer na 2 dagen, voor de tweede training in het Competentiemodel. Het team is helemaal enthousiast en de eerste trainingsdag zit er alweer op. De stap naar verdieping is gezet, en de training staat in het teken van: hoe kunnen we bijdragen aan de integrale ontwikkeling van de jongeren door middel van sport en spel? Dit keer ook samen met alle jeugdleiders. Daarna is het team er klaar voor om zonder mij verder te gaan en het project voort te zetten. Ik wil nog even niet aan afscheid denken: ik zal de kids en het team ontzettend gaan missen!
De afrondende fase voor mij is begonnen, maar het sportprogramma en het team zitten in een enorm vooruitgaande ontwikkeling. In het filmpje is te zien hoe 1 van de sportleraren, de jonge sportleiders aan het opleiden is. Onno is namelijk hier in Guatemala geweest voor de tweede training voor capaciteitsopbouw van het team. Een enorme stap vooruit is dat onze leraren, de leerlingen van Camino Segur (oftewel de jeugdsportleiders) opleiden tot sportdocent. Dit geeft duurzaamheid aan het sportprogramma en tegelijkertijd is dat voor hen een kans op de arbeidsmarkt. Echt ongelooflijk dat we al in deze fase zijn gekomen!
Ook weer heel erg prettig dat Onno vanuit Brazilie hier is om ons te ondersteunen in het sport en spel project, want ik merk wel dat er soms nog weerstand is in Guatemala voor het feit kinderen spelen en niet competitiegericht sporten. Dit betekent dan ook veel vergaderen met de andere afdelingen binnen de organisatie, naast het trainen van de kids. Heel erg prettig om het jaar te evalueren met een frisse blik vanuit Change the Game: we zijn erg trots op wat we in zo'n korte tijd bereikt hebben, en ook nog op duurzame wijze. De leiding van Camino Seguro is ook erg tevreden, dat is ook altijd fijn om te horen.
Samen met het team ben ik naast de normale activiteiten van clubs, jongeren uitwisselingen en de lichamelijke opvoeding, het proces gestart van de Project Cycle, om samen met hen het Logical Framework voor volgend jaar te maken. Dit betekent natuurlijk weer evalueren: ook het team is ontzettend tevreden over wat we allemaal hebben bereikt dit jaar. Een nieuwe methode geimplementeerd, jeugdleiderschap, internationale uitwisselingen (Boty in Suriname, de komst van Onno om ons te capaciteren, en aan het eind van het jaar gaan 3 van het team naar Brazilie!) en vooral hebben zij gezien dat de kids ontzettend genieten van het spelen. Het is zichtbaar dat bijvoorbeeld hun zelfvertrouwen enorm is gestegen, en dat gaan we nu ook onderzoeken in een project om de impact van de sportactiteiten te meten. Ik heb daarvoor iemand uit het team opgeleid om dat te gaan doen en ik ben vreselijk nieuwsgierig wat daar uit gaat komen!
Heel veel spannende ontwikkelingen dus.... maar voor mij helaas alweer tijd om te vertrekken. Het team staat, het sportprogramma staat, het is nu aan hen om dit zelf voort te gaan zetten! Het goede nieuws is dat ik verbonden ga blijven aan het sportprogramma op de clubdagen in het weekend, om het team te helpen en natuurlijk om bij de kids te zijn. Ik heb heel direct met de jongeren zelf samengewerkt, vooral tijdens de clubs en met de jonge leiders.... al een aantal hebben vernomen dat ik weg ga... de meiden huilen, de jongens boos.....´maar Mamajuana, JIJ gaat toch niet weg!?!?!?´)! Ik ga ze zo ontzettend missen!
Wat een geweldige ervaring: Boty Caricom in Suriname met 2 bboys uit Guatemala.'Boty' is the Battle of the Year in Duitsland, het grootste breakdance event in de wereld, waarbij vorig jaar Latijns Amerika en Afrika niet waren vertegenwoordigd, nu dus voor het eerst voorrondes in Suriname. Dankzij Vodafone World Of Difference was het mogelijk om hier bij te zijn. Een heel speciaal event, bboy Necko en Mario van de breakdance club van Camino Seguro waren er ook bij. Naast de wedstrijd zelf hebben we veel opgetrokken met de verschillende crews en de juryleden. Ook hebben we workshops gevolgd, met name op het gebied van het professionaliseren van het les geven in bboying. Alles bij elkaar dus erg leerzaam, helemaal gezien het feit de 2 jongens nog niet eerder het land waren uit geweest. Geweldig om te zien hoe ze voor het eerst een vliegtuig instapten, helemaal onder de indruk.
Op het filmpje is de battle finale te zien tussen Suriname (Myztical) en Venezuela (Speedy Angels), waar veel over te doen was. Suriname heeft gewonnen, maar velen waren van mening dat de Venezuelanen veel beter waren... heel heftig om het verdriet van het verlies daarna te zien. Het zijn jongens uit arme buurten die alles opgeven voor het dansen, de impact is ontzettend groot bij een in hun ogen 'onterecht' verlies. Een bekende amerikaanse bboy en jurylid Quickstep uit de VS heeft de jongens daarna samengebracht en gesproken, dat was een mooie ervaring, want bboying is uiteindelijk toch solidair: peace, love and unity.
We hebben voor de breakdance movement van Guatemala ook wat kunnen bereiken: Boty volgend jaar in Guatemala voor Centraal Amerika! Wauw! Ik ga ze helpen met fondsen werven en de organisatie..... vandaar dat ik eind oktober naar de internationale finale ga in Duitsland en ik hoop dan de organisator uit Guatemala mee te kunnen nemen. Dit gaat ons echt helpen om het niveau hier te verbeteren, want dat is alleen mogelijk doordat zij internationale ervaring gaan opdoen. De breakdance movement in Guatemala heeft dan misschien niet zo'n hoog niveau, maar ze zijn ontzettend goed georganiseerd. Tijdens ons verblijf in Suriname was er in Guatemala een battle, 20 tegen 20, Necko's crew had gewonnen (hij vond het natuurlijk jammer dat hij er niet bij was, maar niets kan natuurlijk tegen zo'n gave reis op!), en er waren 3500 man publiek voor het paleis in zona 1 van de hoofstad.
En natuurlijk zit hier ook een kansje in voor de kids van Camino Seguro om volgend jaar mee te doen aan de voorrondes Boty. Ben trots op wat we allemaal hebben bereikt in de breakdance club het afgelopen jaar. Gisteren nog een battle in Peronia ... dus de kids van Camino Seguro, en de kids van Peronia waar ik ooit ben begonnen met werken....uit de 2 armste wijken uit de hoofdstad.... onder leiding van Necko en de bboys die ik weer vanuit het onderzoek naar sportalternatieven ken.... met andere woorden: alle jongeren waarmee ik werk en heb gewerkt samen aan het dansen! En het grappige is dat ik het nooit echt heb gestimuleerd, heb ze alleen maar aan elkaar voorgesteld... dit bewijst wat een geweldig middel breakdance is voor het stimuleren van jong leiderschap en jongeren uitwisseling. Een positief alternatief om ze uit de jeugdbendes te houden.
Het sportprogramma gaat echt als een speer. Net voordat we vertrokken was er een groot Lacrosse event met een uitwisseling tussen Guatemala en Costa Rica, georganiseerd door Camino Seguro (Rodrigo) en toen we terugkwamen was Onno er alweer na 2 dagen, voor de tweede training in het Competentiemodel. Het team is helemaal enthousiast en de eerste trainingsdag zit er alweer op. De stap naar verdieping is gezet, en de training staat in het teken van: hoe kunnen we bijdragen aan de integrale ontwikkeling van de jongeren door middel van sport en spel? Dit keer ook samen met alle jeugdleiders. Daarna is het team er klaar voor om zonder mij verder te gaan en het project voort te zetten. Ik wil nog even niet aan afscheid denken: ik zal de kids en het team ontzettend gaan missen!
Op zoek naar de meiden...
In het filmpje ben ik op zoek naar de meiden om hun ingestudeerde dans te filmen zodat we die konden opsturen naar een danswedstrijd... of zij mogen deelnemen krijgen we volgende week te horen!
Clubs
De sport clubs in het weekend lopen helemaal top. Op zaterdag de hele dag breakdance en streetdance voor de meiden, nu ook uitgebreid met 35 kids in de baby-bboying voor de jongsten onder ons. Drie Lacrosse teams vanuit het project en inmiddels ook buiten het project zijn er teams gestart in de hoofdstad. Over het hele land zijn er nu verschillende teams en deze week zal de eerste officiele wedstrijd voor de Internationale Lacrosse Federation, plaats vinden van onze kids tegen Costa Rica, georganiseerd door Camino Seguro (onze bekende Rodrigo). Er zal op de zaterdag ook een club van start gaan voor kinderen met een achterstand in motorische vaardigheden 'Ludiclub', geinicieerd door onze sportleraar Estuardo. Hij gaat door middel van sport en spel aan hun zelfvertrouwen werken.
Op zondag, zoals te zien is op het filmpje, is er karate en voetbal voor de kleintjes en de groten, en inmiddels is het nieuwe sportveld af, en wordt er gestart met basketbal, beiden door de leraar Francisco. Ik ben erg onder de indruk van het team sportmensen... om de haverklap organiseren ze weer een leuk toernooi voor de kids, of een extra activiteit. Zoals een toernooi voor het personeel van Camino Seguro, tijdens de opening van het veldje en sport en spel activiteiten voor de vaders van de kids. Sport is een goed middel om de vaders te betrekken in het leven van hun kinderen.
Uitwisseling en Jong leiderschap
Via de clubs vinden er allerlei uitwisselingen plaats tussen jongeren in de hoofdstad. Zoals met de jongeren uit Peronia waar ik eerder heb gewerkt. Zij ontvangen breakdance les van de kinderen van Camino Seguro, iedere zondag gaan zij daarheen. Vervolgens komen de leiders uit Peronia naar ons toe om les te geven in Graffity en leiderschap en om Lacrosse training te krijgen. Iets waar ik zelf geen hand in heb gehad, ik heb de jongeren uit Peronia 1 keer uitgenodigd, en daar is een vriendschap uit ontstaan, doordat deze kids veel met elkaar gemeen hebben: armoede, discriminatie en de spirit om uit deze negatieve spiraal te komen! Inmiddels hebben alle clubs verschillende uitwisselingen met jongeren groeperingen uit marginale stadsgebieden. Onze jeugdleiders organiseren dat helemaal zelf. Dus naast het feit ze vaak voor het eerst hun wijk uitkomen, en daardoor kritisch hun eigen situatie kunnen analyseren, stimuleerd het ook jeugd leiderschap. Op dit moment zijn we zelfs bezig met het organiseren van internationale uitwisselingen (zuid-zuid), ik ben helemaal trots dat we dat kunnen bewerkstelligen voor onze leiders en kids! Wat een life changing experience zal dat voor ze zijn.
Over leiderschap gesproken....Op de foto is een meisje te zien wat ook even iets zegt op het filmpje, tijdens een demonstratie van Lacrosse op een prive school vlakbij het project. Onze kinderen worden vaak gepest omdat zij kinderen zijn van de Guajeros. Gepest omdat ze 'naar vuilnis ruiken' of gewoonweg omdat ze arm zijn en niets voorstellen. Joselyn legt hier aan een groep 'rijke' kinderen uit hoe de sport werkt. Op een hele inspirerende manier, en iedereen luistert geboeid naar haar en vraagt om tips en advies! Wat een geweldig moment!
Organiseren...
Om al deze clubs te organiseren komt veel bij kijken. Mijn laatste maanden ga ik proberen in te zetten om de coordinator verder op te leiden en om didactisch materiaal te maken voor de leraren. Onno komt ook nog 2 weken opleiden in september en verder probeer ik het jeugdleiderschap uit te breiden in samenwerking met het team en de impact te meten van die geweldige sportmomenten. Inmiddels heb ik ook iemand gevonden die vanuit een andere afdeling van Camino Seguro bij ons is komen werken, hij is psycholoog en gaat deze laatste taken van mij overnemen als ik weg ga 31 oktober. Hij is specialist in het Peaceprogram (unicef) wat een jaar geleden is geimplementeerd bij Camino Seguro, en we zijn bezig om dit te integreren in de methode van Change the Game... een heel mooi proces, want eigenlijk zijn we een nieuwe methode geheel gericht op onze kinderen aan het ontwikkelen.
Het filmpje zegt wel genoeg: wat een crazy life heb ik!
Van het ene moment op de vuilnisbelt en in de slums van Guatemala Stad, en dan nu in Lausanne bij een Forum van het Internationaal Olympisch commitee in het Olympisch Museum... met uitzicht op het meer van Lausanne. Een interessante bijeenkomst over sport, peace and development met allemaal belangrijke mensen van UN, Rode Kruis, War child, Right to Play en alle olympische commitees, onder andere Erica Terpstra. Ik ben helemaal enthousiast om te zien dat ook zij zich willen gaan verbinden met ontwikkelingslanden en om sport in te zetten om de Milleniumdoelen te gaan halen. Erg leerzaam om daarbij aanwezig te zijn, en vooral ook goed om te netwerken.
Ook even tijd voor reflecteren: ik heb in Nederland een geweldige training van Facilicom Consult (Simon Koolwijk) ontvangen helemaal gericht op het werk wat ik nu doe bij Camino Seguro, wat betreft community-building and participation, impact meten door middel van videomaking en de 'project cycle' . Via Vodafone Netherlands Foundation is dit mede mogelijk gemaakt, en ook ICCO heeft mij geholpen met de ruimte en voorzieningen. Geweldig om weer met Simon samen te werken, in mijn tijd bij ICCO heb ik al eerder trainingen van hem ontvangen en het is een supergoede manier om inhoudelijk hulp te krijgen met het werk. Even evalueren en weer nieuwe, leuke methodes ontwikkelen om de laatste paar maanden ook weer goed te laten verlopen. Bedankt voor dit mooie leermoment. Daarbij heb ik natuurlijk ook veel vergaderingen gehad met de verschillende organisaties in het netwerk van het sportprogramma.
Naar Nederland gaan is altijd weer even heel erg leuk. Ik kan heerlijk genieten van het fietsen in de regen (zie foto), de veiligheid, de haring, patatjes, pilsjes met vrienden op terrasjes en het weerzien van mijn lieve familie. Een heerlijke tijd gehad in Amsterdam bij vriendinnen en ook weer even tot rust gekomen. Hoewel het niet zoveel vrije dagen waren door de trainingen en meetings, maar toch erg genoten. En nu weer met hele positieve energie aan de slag. Het is nog maar 4 maanden, de tijd gaat veel te snel! Het is erg goed gegaan met het project toen ik er niet was. De nieuwe coordinator en het team hebben het goed opgepakt. Zij hebben zelfs een hele dag georganiseerd voor al het personeel met sport en spel activiteiten. Ik kwam dus terug en iedereen was vreselijk enthousiast over hetgeen we al bereikt hebben: ik kan me geen beter welkom bedenken!
Eindelijk! Hulp! Het klinkt een beetje raar, maar ik was zo ontzettend blij toen Onno vanuit Brazilie naar ons toekwam voor 2 weken. Hij heeft 20 jaar ervaring als sportleraar in marginale wijken over de hele wereld... en dat is juist de kennis die we missen in Guatemala. Het is tenslotte het eerste sport en ontwikkelingsproject, en de leraren krijgen nu eenmaal niet een hele uitgebreide opleiding op de sportacademie.
Samen als team hebben we de lessen van de leraren gefilmd en geanalyseerd. Maar ook Onno heeft een les gegeven die zij op hun plaats weer konden analyseren, een leuke dynamische methode om de basislesvaardigheden van de docenten te professionaliseren. Vragen zoals: hoe weet ik dat een kind het naar zijn zin heeft tijdens de les? Hoe kunnen we de kwaliteit handhaven? Hoe deel ik een les in? Hoe verdeel ik een klas in groepen? Welke spelen zijn meer geschikt voor de jongsten en welke voor de pubers? Deze vragen kwamen 2 weken lang uitgebreid aan bod. Daarbij hebben we zelf ook veel spelen gedaan om te kunnen ondervinden hoe de kids dit beleven, en natuurlijk om goede ideeen op te doen. Echt een geweldig proces.
Tijdens de training kwam ook de nieuwe coordinator bij ons werken, het heeft heel wat zweetdruppeltjes gekost om iemand te vinden. Het is een jongen die al eerder voor mij had gewerkt tijdens het onderzoek over sport en jongeren en ik ben superblij dat hij ons team komt versterken, helemaal tijdens de training, zodat hij meteen de methode van Brazilie kon leren. De cursus heeft naast veel kennis opleveren ook veel gedaan voor de teambuilding. Ik was wel even heel erg trots om ze zo gemotiveerd aan het werk te zien!
Al met al hebben we veel aandacht besteed aan het professionaliseren van het programma en de lesvaardigheden, de volgende training in augustus gaan we helemaal richten om de methode van Change the Game waarbij de spelen ontwikkeld gaan worden, speciaal gericht op onze kinderen, zodat deze gestructureerd bijdragen aan hun ontwikkeling. Ikzelf ga dat proces al met hun opstarten, volgende week als ik weer terug ben in Guatemala. Op dit moment ben ik een training aan het ontvangen in Nederland en ben ik bij een Forum geweest in Zwitserland van het IOC...maar daarover de volgende keer meer!
Duizenden gieren vliegen over de vuilnisbelt van Guatemala stad, duizenden mensen werken in het sorteren van het afval. Een indrukwekkend beeld. Vanwege het bezoek van Onno van Change the Game, om onze leraren op te leiden en het programma te professionaliseren, gingen we een bezoekje brengen aan de vuilnisbelt vanuit de begraafplaats in hartje centrum van de stad. Ik ben heel erg vóór 'empowerment' en om het positieve te benadrukken, de kracht van de mensen. Ik hou niet van het 'in beeld brengen van uitgehongerde kindertjes in Afrika, om donaties te winnen'. Echt niet. Maar dit was weer zo indrukwekkend dat ik denk dat het goed is om het aan de wereld te laten zien. Dit verslag wil ik weiden aan de 'guajeros', een moment om bij stil te staan, want hier is waar we het allemaal voor doen.
De geur is ondenkbaar indringend, de roofvogels zwart en zien er bedreigend uit, de herrie van de vrachtwagens en buldozers, de mensen die het afval sorteren, de krottenwijk op de achtergrond en de grafstenen van de begraafplaats. Een omgeving met meer negatieve energie kan ik me haast niet voorstellen. Ik had dit al eens eerder gezien, maar nu ik dichter bij de kinderen en de ouders sta, komt de werkelijkheid zoveel harder binnen sijpelen. Veel van onze oude kinderen werken hier, en de meeste ouders. De hele wijk staat in het teken van het afval, van het opvullen van de valei zodat het land bruikbaar wordt om op te bouwen. Onze gebouwen zijn op diezelfde manier op een grote bak vuilnis gebouwd. De huizen zijn letterlijk krotten van afval zonder stromend water, waar gezinnen soms met wel 7 kinderen wonen op 6 vierkante meter. Veel afval nemen zij mee naar huis om te sorteren of wassen, er is bijna geen onderscheidt te zien tussen de wijk en de belt. Tussen de mensen en de gieren die vuilnis sorteren.
Rodrigo die is begonnen met het werk op de belt 6 jaar geleden, om daar de kinderen vanaf te halen om ze op het project een maaltijd, wat aandacht en educatie te geven. Hij legt uit wat er allemaal gaande is op de belt en in de wijk. Toen hij net begon, waren de kinderen zo blij dat hij met de kinderen speelde en les gaf, dat ze hem uitnodigden om Pollo Campero te eten (soort Guatemalteeks McDonalds) dus hij ging blij met ze mee, genietend van een heerlijke maaltijd. Toen hij vroeg: 'Maar hoe kunnen jullie dat eigenlijk betalen?' Het antwoord was: 'Nou, dat is gewoon gratis, dat storten ze iedere woensdag op de dump!' Tja& vol trots vertelde hij dat hij het gewoon opat, dat is pas respect.
Vertellend over de dump, zag hij dat er net een cadaver uit een graf was gehaald, dat doen ze als mensen hun graf niet meer kunnen betalen: 'Kijk, daar liggen zijn kleren' en vervolgens zagen we nog resten liggen in het leeggehaalde graf. Ja, het is waar, soms vergeet je door al het harde werk, dat we echt in een derde wereld land zitten. En in wat voor omstandigheden de kids leven... de kids die drie jaar geleden nog in een kartonnen doos op de dump zaten terwijl hun moeder werkte (iets wat gelukkig niet meer is toegstaan: mensen mogen er niet meer wonen en ook kinderen tot 16 jaar mogen er niet meer werken)...die talentvolle kids die bij ons lekker spelen, muziek maken en studeren. Die lachende gezichten tijdens de gymlessen of de clubs krijgen nu ineens een veel diepgaandere betekenis. Of de inwijding van het sportprogramma met de Nederlandse Ambassadeur vorige week, waarbij de kinderen trots een breakdance en Lacrosse demonstratie gaven. Inmiddels hebben we ook een jongere van het project die volgende week zou gaan beginnen om op de belt te werken, omdat zijn moeder dat wilde. Hij is bij ons als sportleider aan de slag, onze eerste echte jeugdleider, die daardoor een veel menswaardiger bestaan zal hebben en ook nog eens een goed voorbeeld gaat zijn voor de rest. Twee jongeren van het breakdance gaan lessen geven in Peronia, het project waar ik ooit ben begonnen 5 jaar geleden in Guatemala. Allemaal zulke mooie processen om een beetje te kunnen bijdragen om 3 generaties, 60 jaar lang, van afvalsorteren en armoede te kunnen doorbreken.
De volgende keer alleen maar blijde gezichten die in het teken staan van de opleiding vanuit Brazilie!
B-Boys & B-Girls
De gymzaal is af! En wordt goed gebruikt: iedere dag de reguliere gymlessen maar ook clubs in het weekend. Vanaf Pasen zijn er 7 dagen per week, dus ook op zondag, de hele dag sport en spelactiviteiten voor de kids van Camino Seguro. Op het filmpje is de breakdance les te zien, die is druk bezocht, want het b-boying is over de gehele wereld ontzettend populair onder de jongeren. Afgelopen jaar heb ik in Duitsland duizenden enthousiaste jongeren gezien bij de Battle of the Year, een van de grootste international events op dit gebied. Helaas waren Afrika en Latijns Amerika (op Brazilie na) niet vertegenwoordigd, en daar hoop ik wat aan te kunnen doen samen met de bboys en bgirls in Guatemala. Zij geven les door het hele land aan honderden jongeren en een aantal keer per jaar organiseren zij zelf Battles, Shows en activiteiten die te maken hebben met de 4 elementen van het breakdance (B-boy, Graffity, MC en DJ). Alweer 3 jaar geleden heb ik hen leren kennen tijdens het onderzoek naar sport en jongeren in marginale stadsgebieden. Het is indrukwekkend om te zien hoe zij vechten, of beter gezegd dansen, tegen veel vooroordelen vanuit de samenleving. Zij worden gezien als jeugdbendes, of straatkids. Het tegenovergestelde is waar: zonder steun van volwassenen hebben zij een breakdance beweging opgezet, en ze zijn goed georganiseerd binnen heel Centraal Amerika. Ook binnen ons clubje komen iedere week 2 leraren les geven.
Via een oude schoolvriendin die een hip hopschool in Suriname heeft opgezet, zijn de Guatemalteekse B-Boys uitgenodigd voorrondes te houden voor Boty Caricom, in Suriname. De voorrondes is geen probleem, maar de fondsen werven voor de tickets naar Suriname voor de winnende crew met 8 leden, dat gaat nog even lastig worden. Maar we hebben goede hoop! Op dit moment zijn we het proces begonnen met het schrijven van een plan en aanvraag. Ook binnen Camino Seguro zijn we begonnen met het vormen van een vaste kern jonge leiders en het uitbreiden van het programma. De jongeren bijvoorbeeld uit Peronia waar ik eerder heb gewerkt starten nu met lessen art & graffiti, echt supercool. Daarnaast gaan we lessen specificeren op powermoves, footwork, freezing, popping & locking, de verschillende stijlen binnen breakdance.
Politieke onrust
Sport is plezier, sport is fun, maar dit alles wordt toch wel weer in een ander perspectief gesteld met wat er gaande is in het land. Het is politiek onrustig in Guatemala. Er worden iedere dag tientallen mensen vermoord, waaronder de meeste buschauffeurs zijn. Daardoor ligt het openbaar vervoer plat en moest Camino Seguro zelfs een dag dicht gaan. Een aantal mensen die strijden voor de mensenrechten zijn ontvoerd en er is zelfs een 2 maanden oude baby overleden door een kogel. Er zijn verschillende redenen voor. Er wordt gestemd voor een nieuwe wapenwet en er zijn weer documenten gevonden die bewijzen leveren tegen de daders van de massamoord tijdens de burgeroorlog een aantal jaren terug. Een jaar voor de verkiezingen in 2008 was het al onrustig. De tegenhanger van de huidige president, een oud generaal van het leger, heeft nooit opgegeven. Veel zijn er van mening dat hij de politieke en gewelddadige onrust veroorzaakt om de huidige regering in een slecht daglicht te stellen. Hij heeft zelfs een brief naar het volk geschreven 'dat het zo niet langer kan, en het leger ingezet moet worden', op deze zelfde manier is toentertijd ook de oorlog gestart: het leger had daar een hele foute rol in. Hij heeft de macht over het leger, en zal dus op die manier aan de macht kunnen komen. Onrust dus. Precies voor Semana Santa (Pasen) waarin er veel toeristen naar het land komen. De Amerikanen hebben een negatief reisadvies gekregen, en wanneer zij niet komen, loopt de economie heel wat inkomsten mis. Het toerisme is de hoogste inkomstenbron van het land. En waar of niet, maar dat zou deze legermeneer ook wel heel goed uitkomen, om de huidige regering naast al het geweld ook een slechte economie in de schoenen te schuiven. Tja, de waarheid zal nooit boven tafel komen, iets wat bekent voorkomt: nog steeds zijn ze de geschiedenis aan het herschrijven en massagraven aan het opgraven. Het geeft mij en de kids natuurlijk nog meer reden om door te gaan waar we mee bezig zijn en geven de strijd voor een beter leven nooit op!
Vrij
Met Semana Santa is het project dicht en ligt het hele land zo'n beetje plat. Ik ga dus even lekker uitrusten na heel hard werken. April gaat in het teken staan van 'opleiding' van het team, meer daarover volgende maand!
En daar staan ze dan! De kids op het veld, lekker aan het spelen en even 'kind' zijn. Vijftig kids in de ochtend en vijftig in de middag. Echt een genot om naar te kijken iedere dag. Het is een zware weg geweest om hier zo snel te komen, maar zeker ieder zweetdruppeltje waard.
Spelen als uitlaatklep
De leraren zijn ontzettend goed bezig, ik had niet verwacht dat ze de nieuwe werkwijze zo snel zouden oppikken, helemaal gezien het feit sport en ontwikkelingssamenwerking helemaal nieuw is in Guatemala. Daarbij nemen de leraren ook nog hele leuke initiatieven, om er helemaal een eigen draai aan te geven. Dit noem ik nou ontwikkelingswerk: de methode uit Brazilie pakken als voorbeeld en die passen de mensen zelf aan op de huidige situatie. We zijn 2 weken bezig met de gymlessen, oftewel recreatieve spelen en de kids zijn superenthousiast. De organisatie is gericht op educatie, zij zitten dus vrijwel de hele dag in de schoolbanken (s'ochtends op school en in de middag bij Camino Seguro of andersom), spelen is een soort uitlaatklep voor ze. Daarbij leren ze ook nog wat. Iedere les wordt voorbereid met een plan. De structuur is de start met een soort ijsbreker, daarna een creatief leuk spel en vervolgens een spel met een leerelement, bijvoorbeeld samenspelen, eerlijk zijn of elkaar helpen. De oudere jongeren hebben ook nog een technisch element in de les, met fysieke vaardigheden. Het laatste onderdeel is de terugkeer tot de rust zodat ze niet hyper de klas weer in gaan. Er was mij verteld dat de kids veel discipline problemen hebben, dus proberen we zo duidelijk mogelijk te zijn. Alles is erg visueel ingesteld: de velden worden afgezet met pionnen, iedere klas heeft zijn eigen kleur hesje, net als de leraar en de assistant van de dag. Er wordt gewerkt met het muntjessysteem zoals ik dat gezien heb in Brazilie: een groot success! En... absoluut geen discipline problemen meer. Ik denk dat het komt omdat we werken met belonen en niet met straffen. De kids reageren positief, als ze niet steeds gecorrigeerd worden op hun gedrag, want we moeten natuurlijk wel onthouden dat deze kids vanuit een situatie komen waarbij ze zichzelf opvoeden als grotendeels van de tijd: de ouders maken lange werkdagen (7 dagen per week) om te overleven. Alle kids kunnen met hun plastic muntjes die ze moeten opsparen, activiteiten winnen zoals bijvoorbeeld een bezoekje aan een training van het nationaal elftal.
Superleraren!
De nieuwe leraren zijn super, en ook Rodrigo die eigenlijk geen leraar lichamelijke oefening is, gaat als een speer en pakt alles heel snel op. Eigenlijk is hij een 'gewone' basisschool leraar, maar omdat zij ontdekten 5 jaar geleden toen hij begon bij Camino Seguro, dat hij een slecht handschrift heeft en veel schrijffouten maakt, is hij 'gebombadeerd' tot spelletjesleraar. Ik heb hem nu weten te motiveren om door te studeren en toch de sportacademie te doen, waar hij superenthousiast over is.
De clubs
Als ik door de gangen loop van de school vragen alle kids: 'wanneer mogen we weer naar het sportveld?' Of... 'wanneer is er weer breakdance?' De breakdance club hebben we flink uitgebreid en zijn we aan het professionaliseren met de nieuwe methode. Lacrosse is ook van start en volgende week komen Amerikanen om onze kids en leiders te trainen. Volgende maand hoop ik ook de vechtsporten, voetbal en basketball te starten. De gymzaal is inmiddels klaar en die ben ik aan het inrichten (leuk filmpje voor de volgende keer!). Over 2 weken gaat ook een groot deel van de kinderen zwemles krijgen in samenwerking met de zwembond en het olympisch zwembad.
Elk voordeel heb zijn nadeel!
Deze week is de Board uit de Verenigde Staten hier, en tijdens het presenteren van al deze resultaten dacht ik: 'Het klinkt allemaal heel erg leuk zo! Maar...' De board is vreselijk enthousiast, maar overal zit natuurlijk wel een 'maar' aan. De organisatie is namelijk erg groot en daar hoort ook een vorm van bureaucratie bij. Het viel best tegen, nadat ik al dat geld bij elkaar had geworven dat ik voor ieder materiaal wat ik koop, wel 3 proforma bonnen moet inleveren, check moet aanvragen en weer terug naar de winkel, etc. Ook het aannemen van de leraren heeft veel meer tijd in beslag genomen dan ik had verwacht door het proces met personeelszaken. Daarbij ontdekte ik dat ik maar heel weinig tijd met de kinderen krijg voor sport en spel: we hadden gehoopt op 2 keer per week les zoals in het projectontwerp staat, maar die anderhalf uur waar ook nog de tijd vanaf gaat om met de bus naar het veld te gaan, is al een hele prestatie. De kids hebben veel huiswerk en de organisatie is toch gericht op goede schoolresultaten. Ook het sporten in de avonden gaat voorlopig niet lukken, omdat dat niet binnen het veiligheidsbeleid past. Een andere tegenvaller is dat we ons eigen sportveld voorlopig nog niet kunnen gaan bouwen, omdat we het vruchtgebruik niet konden regelen met de eigenaar van het land. Allemaal zaken die er natuurlijk helemaal bij horen en waar ik zelf ook veel van kan leren. En als sportteam zijn we poco a poco (beetje bij beetje) vertrouwen aan het opbouwen binnen Camino Seguro, zodat we in de toekomst misschien wel kunnen uitbreiden. Zoals mijn held Johan Cruyff zegt: elk voordeel heb zijn nadeel!
Onze naam
Het laatste goede nieuws is dat we het proces zijn gestart om de naam van het sport en spelprogramma te kiezen. En wie kunnen dat niet beter doen dan de kinderen zelf! Nadat we de naam hebben, kunnen we een logo ontwerpen en die leuke gekleurde shirts bedrukken. De opties waar ze uit gaan kiezen die we samen met het management hebben bedacht zijn: Jugando Seguro (zeker spelen) Chinchilete (een traditioneel Guatemalteeks spel), Jugueteando (spelenderwijs), Juego por la vida (Spelen voor het leven). Er is natuurlijk ook een optie voor hen om zelf met een naam te komen. Ik ga jullie op de hoogte houden!
Ieder zweetdruppeltje...
In maart gaat Onno Raadsen van Change the Game vanuit Brazilie komen om onze leraren verder op te leiden met de methode, waar ik erg blij mee ben: ik kan alle ondersteuning goed gebruiken! Wel 6 dagen per week werk ik meestal wel 12 of 13 uur per dag, en dan heb ik nog steeds 350 ongelezen emails in mijn inbox ;-) Gelukkig heb ik een kamer gevonden bij vrienden in de hoofdstad, zodat ik niet meer 3 uur per dag, ook nog aan het rijden ben. En... zoals ik in het begin schreef: Het is ieder zweetdruppeltje waard als ik die lachende, genietende en voor even 'vrije' kids zie spelen!
Hola amigos y amigas!
Alweer een maand voorbij, wat gaat de tijd toch ontzettend snel! Iedere ochtend ga ik fluitend in mijn autootje naar de hoofdstad, het is zo geweldig om dit sport en spelproject te mogen opzetten. Ik ben heel erg dankbaar dat ik me mag inzetten voor onze geweldige kinderen. Bijvoorbeeld Marcos, de jongen op de foto. Toen ik in september vorig jaar voor het eerst op het project kwam, kende ik natuurlijk nog niet 1 van de 500 kids...hoewel.. ik liep rond op de gang en ineens hoorde ik: 'Juana!' roepen. Ik keek rond en ik zag helemaal niemand. Maar ik dacht natuurlijk: 'wie van de kinderen weet nu mijn naam?' En toen kwam Marcos dus van achter een paal vandaan en gaf me een stevige knuffel. Wat was ik blij om een bekent gezicht te zien!
Ik ken hem namelijk al van het project Peronia Adolescente waar ik 4 jaar geleden begonnen ben met het ontwikkelingswerk in Guatemala. Toen ik hem leerde kennen was hij 11 jaar oud, nu inmiddels 14. Ik heb nooit geweten dat zijn moeder op de vuilnisbelt werkt, ik dacht namelijk dat zij allemaal in de buurt zouden wonen, want Peronia is 2 uur reizen met de bus. Zijn moeder, een alleenstaande vrouw, gaat dus iedere dag vanuit een krottenwijk buiten de stad, naar de vuilnisbelt om afval te sorteren, samen met haar 2 kinderen die daar naar school gaan en daarna bij Camino Seguro worden opgevangen. Een ontzettend hard werkende vrouw, waar ik veel respect voor heb. Ze neemt ook vaak hun buurjongetje C. mee, een vriendje van Marcos. Toen zij samen op straat aan het spelen waren, een half jaar geleden, zijn zij allebei getroffen door rondvliegende kogels van 2 rivaliserende bendes. Gelukkig hebben zij het overleefd, maar de stiefvader van C had niet veel zin om de ziekenhuisrekening te betalen en heeft hem het huis uit gegooid. De harde werkelijkheid van jongeren in marginale wijken als deze. De moeder van Marcos neemt de zorg op zich naast die van haar eigen kinderen. Ik ben ook echt trots op Marcos, hij studeert hard, is intelligent en heeft veel talenten die hij gelukkig ook in zijn wijk kan inzetten als beginnend jeugdleider.
Op de film is een deel van de wijk te zien waar de meeste van onze kinderen wonen. Vaak hele families met wel 5 kinderen op zo'n 6 vierkante meter. De kids vinden een uitvlucht in het project waar ze even met vrienden kunnen zijn, ruimte om zich heen hebben, kunnen studeren, spelen en iemand hebben die naar ze omkijkt. De ouders moeten gewoonweg hard werken om te overleven. Tijdens de kerst zijn er tijdens een brand, binnen 5 minuten 30 huizen helemaal afgebrand. Camino Seguro heeft een noodplan ingezet met de gemeente en verschillende organisaties in de wijk. Samen met de hulp van veel vrienden van de families en het project zijn er golfplaten, bedden, kleding en eten beschikbaar gesteld zodat de mensen hun huis weer konden opbouwen. Een positief gegeven uit deze vreselijke gebeurtenis is dat de mensen erg solidair met elkaar hebben gewerkt om de getroffen families toch nog een aangename kerst te geven!
Het sport en spel project gaat nu langzamerhand vorm krijgen. Zoals op de film te zien is, wordt er flink gebouwd aan de gymzaal en deze maand wordt ook gestart met de bouw van het sportveld. De bedoeling is dat daar 400 kinderen iedere week anderhalf uur lichamelijke opvoeding gaan krijgen, oftewel recreatieve en cooperatieve spelen. Volgende week starten we de lessen in een sportpark dichtbij het project, totdat ons veldje klaar is. Spelenderwijs gaan ze leren en wordt er bijgedragen aan hun algehele ontwikkeling. In dit land een primeur, want dit soort projecten bestaan nog niet, wat blijkt uit het onderzoek wat ik voorheen heb gedaan vanuit de organisatie ICCO naar de sportinfrastructuur in Guatemala en de invloed van sport op de sociale en psychologische ontwikkeling van kinderen in marginale stadsgebieden. De waardevolle stem van de jongeren komt hieruit naar voren, en het is heel duidelijk: sport werkt! Het brengt iets heel positiefs in de zware levens van de kids.
Bijvoorbeeld de jongeren die crews vormen met Breakdance, vinden een identiteit in hun sport, kleding en muziek. Het creeert jong leiderschap en houdt de jongens uit de bende, want zij zetten zich in voor een positief doel. Binnen Camino Seguro is er ook een groep jongens die te zien zijn in het eerste filmpje van november, zij gaan nu een in samenwerking met crews door de hele stad een club starten. Iedere zaterdag en zondag kunnen ze dan 'hun ding doen'.
Dankzij het fonds wat ik heb binnengehaald via de Nederlandse Ambassade, kunnen we de clubs groots gaan aanpakken, sportfaciliteiten bouwen, de methode uit Brazilie toepassen en sportleiders aannemen. Naast Rodrigo van het filmpje, die al jaren voor Camino Seguro werkt, zullen nog 3 andere gemotiveerde sportleiders van start gaan om dit project tot een succes te maken. Vanaf volgende maand de eerste films van de spelende kids!
Wat een emotie! Trefbal met Arca in een krottenwijk in Fortaleza, de meiden tegen de jongens. In het begin is de spanning te merken in het filmpje, de meiden staan voor en zijn ontzettend fanatiek. Dan winnen ze... De vreugde is onherkenbaar groot; dansen, springen en zingen. En dan gaat het fluitje van de sportleraar en iedereen gaat netjes op de bankjes zitten. Op de achtergrond is het clubhuis te zien, waar ze vervolgens naar toe gaan om die sportmiddag na te bespreken.
In de maand december ben ik naar Brazilie gegaan om opgeleid te worden door de collega´s van het sportproject Arca en Onno Raadsen van Change the Game. Bij Camino Seguro in Guatemala gaan we namelijk hun methode implementeren. Geweldig om te zien waar we naar toe gaan werken met 'onze kinderen'. Zoals te zien is op het filmpje kunnen de kinderen hun emoties kwijt, even 'kind' zijn, de meiden bouwen flink wat zelfvertrouwen op, zij leren omgaan met winnen en de jongens met verliezen. Een minuutje van enorme vreugde, maar daarna gewoon weer door met het volgende spel, na een klein rustmoment op het bankje. Ze hebben even gefunctioneerd in een systeem met speciale regels en normen net zoals de samenleving. Deze kinderen leven onder zware omstandigheden, waar armoede, huiselijk geweld en sociale uitsluiting onderdeel zijn van iedere dag. Binnen Arca kunnen zij zich iedere middag even uitleven en spelen, op gestructureerde wijze. Ondertussen leren zij ook natuurlijk. De kinderen van het 13 min programma zijn onderverdeeld in 4 leeftijdsgroepen. Alle groepen hebben hun eigen sportleraar en een sportleider: een jongere uit de wijk. Een rolmodel voor hen en een kans voor de leider om sportleraar te worden. De groepen hebben hun eigen kleur hesje en hun eigen 'clublied'. Iedere dag is er 1 kind uit de groep die 'ayudante del dia' is (helper van de dag), zodat op jonge leeftijd al gestart wordt met het leiderschap en verantwoordelijkheid nemen.
De spelletjes worden niet zomaar uitgekozen, zij worden zorgvuldig voorbereid door de sportleiders. Elk spel heeft een eigen leerelement om daadwerkelijk te kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van de kids. Bijv oorbeeld het spel wat te zien is op de foto. De kinderen staan allemaal op een rij voor de pionnen die staan opgesteld op het bankje. Ze krijgen allemaal 2 ballen in hun hand, de eerste keer mogen zij 1 poging doen om een pion om te gooien. Natuurlijk gooien de meeste kinderen de 2e bal ook meteen, dat zou ik ook doen! Daarna wordt gevraagd wie er een pion heeft omgegooid en wie er 1 bal heeft gebruikt. Een leuk spel, met een hoog 'vals-speel-gehalte' waarbij kinderen bijvoorbeeld leren wat eerlijk zijn is.
Het 13 min programma is maar 1 van de vele sportprojecten die Arca heeft Fortaleza. De oudere jongeren bijvoorbeeld in diezelfde wijk komen naar speciale sportclubs, gevarieerd van Aikido tot dans. In een andere wijk is weer een surfschool en dan is er ook nog de sportbus die verschillende straatprojecten doet in de achterstandswijken. Allemaal geleid door dezelfde jongeren uit de gemeenschap.
Het is niet zo gemakkelijk om op goed pedagogische wijxe, sportactiviteiten te organiseren. Het structureren van de lessen, gebruik van lesformulieren, het leerelement, uitdagende spelletjes bedenken, het goed indelen van de groepen, het uitzetten van een sportveld , het opleiden van jonge sportleiders, en ga zo maar door. We hebben nog een lange weg te gaan in Guatemala, maar we zijn weer een stapje verder in de goede richting doordat ik het nu allemaal in levende lijve voor me heb kunnen zien. De sportleiders en de kinderen van Arca hebben echt een geweldige indruk op me achtergelaten, ik voelde me ontzettend welkom en iedereen heeft me goed geholpen om het ook in Guatemala te kunnen gaan uitvoeren. Het zou toch echt geweldig zijn als zij ook een kans zouden kunnen krijgen om naar ons te komen om ons te helpen en hun 'kunstje' te laten!!
Wat een geweldige ervaring: Boty Caricom in Suriname met 2 bboys uit Guatemala.'Boty' is the Battle of the Year in Duitsland, het grootste breakdance event in de wereld, waarbij vorig jaar Latijns Amerika en Afrika niet waren vertegenwoordigd, nu dus voor het eerst voorrondes in Suriname. Dankzij Vodafone World Of Difference was het mogelijk om hier bij te zijn. Een heel speciaal event, bboy Necko en Mario van de breakdance club van Camino Seguro waren er ook bij. Naast de wedstrijd zelf hebben we veel opgetrokken met de verschillende crews en de juryleden. Ook hebben we workshops gevolgd, met name op het gebied van het professionaliseren van het les geven in bboying. Alles bij elkaar dus erg leerzaam, helemaal gezien het feit de 2 jongens nog niet eerder het land waren uit geweest. Geweldig om te zien hoe ze voor het eerst een vliegtuig instapten, helemaal onder de indruk.
Op het filmpje is de battle finale te zien tussen Suriname (Myztical) en Venezuela (Speedy Angels), waar veel over te doen was. Suriname heeft gewonnen, maar velen waren van mening dat de Venezuelanen veel beter waren... heel heftig om het verdriet van het verlies daarna te zien. Het zijn jongens uit arme buurten die alles opgeven voor het dansen, de impact is ontzettend groot bij een in hun ogen 'onterecht' verlies. Een bekende amerikaanse bboy en jurylid Quickstep uit de VS heeft de jongens daarna samengebracht en gesproken, dat was een mooie ervaring, want bboying is uiteindelijk toch solidair: peace, love and unity.
We hebben voor de breakdance movement van Guatemala ook wat kunnen bereiken: Boty volgend jaar in Guatemala voor Centraal Amerika! Wauw! Ik ga ze helpen met fondsen werven en de organisatie..... vandaar dat ik eind oktober naar de internationale finale ga in Duitsland en ik hoop dan de organisator uit Guatemala mee te kunnen nemen. Dit gaat ons echt helpen om het niveau hier te verbeteren, want dat is alleen mogelijk doordat zij internationale ervaring gaan opdoen. De breakdance movement in Guatemala heeft dan misschien niet zo'n hoog niveau, maar ze zijn ontzettend goed georganiseerd. Tijdens ons verblijf in Suriname was er in Guatemala een battle, 20 tegen 20, Necko's crew had gewonnen (hij vond het natuurlijk jammer dat hij er niet bij was, maar niets kan natuurlijk tegen zo'n gave reis op!), en er waren 3500 man publiek voor het paleis in zona 1 van de hoofstad.
En natuurlijk zit hier ook een kansje in voor de kids van Camino Seguro om volgend jaar mee te doen aan de voorrondes Boty. Ben trots op wat we allemaal hebben bereikt in de breakdance club het afgelopen jaar. Gisteren nog een battle in Peronia ... dus de kids van Camino Seguro, en de kids van Peronia waar ik ooit ben begonnen met werken....uit de 2 armste wijken uit de hoofdstad.... onder leiding van Necko en de bboys die ik weer vanuit het onderzoek naar sportalternatieven ken.... met andere woorden: alle jongeren waarmee ik werk en heb gewerkt samen aan het dansen! En het grappige is dat ik het nooit echt heb gestimuleerd, heb ze alleen maar aan elkaar voorgesteld... dit bewijst wat een geweldig middel breakdance is voor het stimuleren van jong leiderschap en jongeren uitwisseling. Een positief alternatief om ze uit de jeugdbendes te houden.
Het sportprogramma gaat echt als een speer. Net voordat we vertrokken was er een groot Lacrosse event met een uitwisseling tussen Guatemala en Costa Rica, georganiseerd door Camino Seguro (Rodrigo) en toen we terugkwamen was Onno er alweer na 2 dagen, voor de tweede training in het Competentiemodel. Het team is helemaal enthousiast en de eerste trainingsdag zit er alweer op. De stap naar verdieping is gezet, en de training staat in het teken van: hoe kunnen we bijdragen aan de integrale ontwikkeling van de jongeren door middel van sport en spel? Dit keer ook samen met alle jeugdleiders. Daarna is het team er klaar voor om zonder mij verder te gaan en het project voort te zetten. Ik wil nog even niet aan afscheid denken: ik zal de kids en het team ontzettend gaan missen!
